«Ε ντε λα μαγκέ ντε εκκλησιαστίκ…» του Νικολάου Πανταζή, Αποτειχισθέντος θεολόγου

Προχθές έλαβα ένα έμαιλ από γνωστό εκκλησιαστικό ιστολόγιο. Ως πηγή, αναγράφει:  «Από κάπου στο διαδύκτιο…» Αυτό το γενικό και αφηρημένο, είναι ομολογουμένως ύποπτο διότι η συγκεκριμένη απόκρυψη δηλώνει αποφυγή της απόρριψης για ένα νέο ρεύμα μοντέρνας ορολογίας και νεοεποχίτικης φρασεολογίας προκειμένου να «θηρευθεί» απροσδόκητα η ευπερίστατος Νεολαία.

Είχαμε τις «Χριστιανικές Δημοκρατίες» που ενώ εγγυόταν χαράς ευαγγέλια, απέτυχαν τραγικώς.

Είχαμε το Νεοεποχίτη Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο που έφερε στην Ελλάδα τον Τρισκατάρατο Πάπα και επιδιδόταν στο να λέει ανέκδοτα από τα πολλαπλά τηλεοπτικά παράθυρα και τις τσιρίζουσες σχολικές αυλές για να «ψαρέψει»  τους νέους με το να τους καλεί σε νέα μόδα, ελάτε στην εκκλησία όπως είστε με τα σκουλαρίκια, τα μίνι, τα σορτς και δε ξέρω τί άλλο… που και αυτό  απέτυχε εν τέλει.

Είχαμε επίσης τους Παπαροκάδες και τα κατασυγκινημένα νεαρά κοριτσάκια που δάκρυζαν γοερώς στις συναυλίες τους και αποθέωναν τους «μοναχούς» ως χολυγουντιανές διασημότητες και «σταρ της σιόμπιζ», που και αυτοί απέτυχαν παταγωδώς!

Τώρα έχουμε  μοντέρνα «χριστιανούλικα» σάιτ να «λαμπικάρουν»  νέο «ίματζ» από ρεμπέτικες θύμισες παλιές και να μιλούν για χριστιανικές μαγκιές, για χριστιανόπουλα μαγκόπουλα και προσευχόμενους μάγκες που ενώ βρίσκονται στης απελπισίας το γκρεμό, φωνάζουν στο Θεό, «κι’  όμως είμ’ ακόμα δω, λιωμένο παγωτό…»

Συγκεκριμένα διάβασα επί λέξει:

“Μη συμβιβάζεσαι φίλε. Αυτή είναι η μαγκιά. Να μένεις σταθερός στα πιστεύω σου ακόμα και αν όλα φαίνονται αδύνατα. Να μη χάνεις το κουράγιο σου όταν τα προβλήματα ορθώνονται σαν εμπόδια. Μαγκιά είναι να λες στο χείλος του γκρεμού και της απελπισίας: «Θεέ μου, ακόμα είμαι εδώ. Ακόμα ελπίζω σε σένα»… Όταν νιώσεις την απογοήτευση να σε κυριεύει, όταν είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις και τίποτα άλλο δεν μπορεί να σου συμπαρασταθεί, μαγκιά είναι να Τον κοιτάξεις…» (και συνεχίζει της νεοχριστιανικής μαγκιάς το εγκώμιο, μάγκες πρόσχωμεν).

Αυτό μ’ έκανε να ανατρέξω στα διάφορα λεξικά για τον περίφημο, περιβόητο και «ντεντυμπόϊκο» αυτό όρο «μαγκιά». Αντιγράφω από Βικιπαίδεια:

«Ο μάγκας, συνήθης κοινωνικός χαρακτήρας της προπολεμικής περιόδου, στυλιζαρισμένη μορφή της περιοδολόγησης του ρεμπέτικου και του μεσοπολέμου ήταν κυρίως άντρας των λαϊκών αστικών στρωμάτων που χαρακτηριζόταν από υπερβολική αυτοπεποίθηση ή έπαρση, καθώς και από ιδιάζουσα εμφάνιση ή συμπεριφορά.

Συνηθισμένα στην εμφάνιση του μάγκα ήταν το μακρύ μουστάκι, τα μυτερά παπούτσια με γυρισμένες μύτες, το καβουράκι, το παντελόνι με ρίγα και το κομπολόϊ. Στη μέση φορούσαν τυλιχτό ζωνάρι, κυρίως για να κρύβουν τα μικρά όπλα – μαχαίρια και πιστόλια – που κουβαλούσαν. Περπατούσαν με ιδιόρρυθμο τρόπο, σα να κουτσαίνουν – από κει και το κουτσαβάκης, φορώντας μόνο το ένα μανίκι απ’ το σακάκι.

Οι μάγκες εμφανίστηκαν ως κουτσαβάκηδες γύρω στα 1870 και έδρασαν περίπου μέχρι το1892, οπότε ο τότε διευθυντής της αστυνομίας Μπαίρακτάρης τους κυνήγησε αλύπητα. Εκτός από τη φυλάκιση και τοκούρεμα με την ψυχή, έδωσε εντολή να τους κόβουν το μισό μουστάκι (υποχρεώνοντάς τους να ξυρίσουν και το άλλο μισό – θανάσιμη προσβολή για τους μάγκες της εποχής). Τους έκοβε επίσης τις μύτες απ’ τα παπούτσια και το μανίκι που κρεμόταν. Το 1896 πάντως, κατά τους πρώτους Ολυμπικαούς Αγώνες της Αθήνας, οι κουτσαβάκηδες επιστρατεύτηκαν απ΄την αστυνομία, προκειμένου να κατασταλεί η ξενόφερτη εγκληματικότητα.

Αργότερα, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο τύπος του μάγκα γνώρισε καινούργια αναβίωση, αυτή τη φορά συνδεμένος με την κουλτούρα της Ρεμπέτικης Μουσικής. Η ελληνική λαϊκή μουσική έχει αφιερώσει αρκετά τραγούδια της στην περιγραφή και τις συνήθειες του μάγκα (βλ. Του Βοτανικού ο ΜάγκαςΈμαθα πως είσαι μάγκαςΕ ντε λα μαγκέ ντε ΒοτανίκΠού ‘σουν μάγκα το Χειμώνα, ή Μάγκας βγήκε για σεργιάνι κ.ά.).

Για την ετυμολογία της λέξης υπάρχουν αρκετές απόψεις:

·         από τη μάγκα, «ενωμοτία άτακτων πολεμιστών» (λέξη Αλβανικής προέλευσης),

·         από το Λατινικό mango, –onis «έμπορας σκλάβων, έμπορας απατηλός» (Ν. Ανδριώτης),

·         από τη μάνικα κατά τον Γ. Μπαμπινιώτη με την ερμηνεία ότι υπήρχε η συνήθεια να δίνονται σε ευγενείς ιππότες τα μανίκια των κυριών της αυλής.

Σήμερα ο ίδιος όρος εφαρμόζεται, μεταφορικά, για τον λαϊκό παλικαρά, άτομο που επιδεικνύει προκλητικά ή επιθετικά τη δύναμή του (τη «μαγκιά» του) στον κοινωνικό (εκκλησιαστικό εν προκειμένω) περίγυρο. Χρησιμοποιείται καμιά φορά και υποτιμητικά σε φράσεις όπως «κάνει το μάγκα»«τζάμπα μάγκες». Επίσης συνηθίζονται οι σύνθετες λέξεις «βαρύμαγκας» και «ψευτόμαγκας». (Βικιπαίδεια)

Για όλους αυτούς λοιπόν «βαρύμαγκες» και «ψευτόμαγκες» ιερείς και οικουμενιστές Μεταπατέρες, εάν θέλετε τόσο πολύ να παίζετε με τις λέξεις, μία είναι η Αληθινή «Μαγκιά», η Αγιοπατερική Στάση και Γραμμή έναντι της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού που μαστίζει την Πανορθόδοξη Υφήλιο και αποκτένει τη διαπλανητική χριστιανική νεολαία.

Εάν σφόδρα επιθυμείτε ως πρότυπα «χριστιανικής μαγκιάς» στη νεολαία να σταθείτε, τότε κόψτε, όχι το μουστάκι ή τα ιερατικά γένια τα οποία και αυτά δυστυχώς είναι ήδη κομμένα κατ’ επιταγών της μόδας και προώθηση διαποιμαντικών ή δεσποτοκρατικών σχέσεων με «Ψίθηρους Καρδιάς» που ενώ μιλάτε με προσευχές, κεντάτε τις ενοχές σας, ώ κέντημα του Αντιχρίστου, σύγχρονοι εκκλησιαστικοί μας Κουτσαβάκηδες που εξ’αιτίας σας κουτσαίνει και χωλαίνει η εκκλησία, αλλά κόψτε την πλάνα, ενωτική, λειτουργική, μυστηριακή, δογματική και μολυσματική Μνημόνευση του εκκλησιαστικού σας προέδρου που μνημονεύει Αιρετικό Βαρθολομαίο, που μνημονεύει Αιρεσιάρχη, Πλανητάρχη Πάπα!

Πάψτε τις άχαρες, χαρτοπολεμικές σας θρηνωδίες, βάλτε τέλος στις φιλοφρονητικές, προαγωγικές σας αήθεις, συκοφαντικές επιθέσεις στους εν Χριστώ, εν αγάπη και εν αληθεία Αποτειχισθέντες αδελφούς σας που κάνουν Κανονολογική Πράξη Δικαιωματική, (αφού σας ενοχλεί τόσο πολύ το «Υποχρεωτική»), την Διαχρονική, Αγιοπατερική Διδασκαλία για Απομάκρυνση, Εξερχομό και Αυτοαφορισμό κατ’ εντολήν Κυρίου Παντοκράτορος!

Εάν διψάτε για Εκκλησιαστικούς παλικαρισμούς και ποθείτε να επιδείξετε Αγιοπατερική, Αγία Τόλμη, τότε μιμηθείτε, για ιεροπρεπέστατο πρότυπο και προαιώνιο παράδειγμα, τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, που ξέρετε μόνο να τον τιμάτε με συνάξεις, με λόγια, με γιορτές και πανηγύρια και «σουβλάκια», μιμηθείτε αυτόν τον Μέγα Άγιο, εις μίμησιν θεαρχικής και θεαρέστου πράξεως σπουδαίας και τελείας, που ΤΟΛΜΗΣΕ, (τον «τολμήσαντα» σύμφωνα με τον επίσημο Αναθεματισμό του), που τόλμησε να διακόψει το Μνημόσυνον του Φιλοπαπικού και Λατινόφρωνος Πατριάρχου του Καλέκα, ΤΟΛΜΗΣΑΤΕ λέγω, να διακόψετε και σεις το Μνημόσυνο του Σιγονταρο-Οικουμενιστή σας προέδρου, που σιγοντάρει, συμπορεύεται, συνυπάρχει και εμμέσως προωθεί την δεινή και φρικτή Παναίρεση του Οικουμενισμού!

Εδώ σας θέλω! Ιεραρχία, προχώρα, σε θέλει όλη η Χώρα!

Leave a Reply