“ΑΔΙΟΡΘΩΤΟΝ ΜΕΝ ΤΟΥΤΟΝ ΕΠΙΣΤΑΜΕΝΟΣ…” (Μεσώδιον Κάθισμα Μεγ. Πέμπτης Ηχ. Βαρύς)

Βλέπουμε (και αδυνατούμε να παραβλέψουμε), τον αείποτε αδιόρθωτον εις το διηνεκές, τον δεινώς περιπίπτοντα, επανειλημμένως παραβαίνοντα και συστηματικώς προδίδοντα πατριάρχη Βαρθολομαίο να συμπροσεύχεται τανάπαλιν με ήδη συνοδικώς κατεγνωσμένους αιρετικούς, όπως προσφάτως διέπραξε με τον Αρχιεπίσκοπο του Κάντεμπάρι, Justin Welby.

Παρά της επανειλημμένες, εντατικές και επίπονες προσπάθειες του Χριστού να συνεφέρει τον Ιούδα, αυτός “ο δούλος και δόλιος” παρέμεινεν αδιόρθωτος διότι ήταν αμετανόητος. Αδιορθωσία εστί αμετανοησίας θυγάτηρ.

Κρύφιος κι απώτερος σκοπός αυτής της πονηράς και φαύλου “συνηθείας” είναι ακριβώς αυτό: να συνηθίσει ο κόσμος τις συμπροσευχές ώστε να επέλθει η απόλυτη ανοχή, αποδοχή, παραδοχή, πώρωση και πλήρης αναισθησία. Η επίσημη Ένωση έπειτα θα είναι απλά θέμα ωρών… Αυτό είναι παμπάλαιο τέχνασμα του διαβόλου. Η πωρωτική συνήθεια. Η επάρατος έξις.

Ασχέτως κινήτρων, προφάσεων και δικαιολογιών, η συμπροσευχή ΕΙΝΑΙ και ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ και μάλιστα ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ, ΤΙΜΩΡΗΤΕΑ και ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΑ. Είτε είναι αυτή λατρευτική, είτε ειρηνευτική, είτε εν οίκω ή εν υπαίθρω, είτε “κουστουμαρισμένος” είτε εν πλήρη καταστολή, δεν θα παίζουμε με τις λέξεις…

Οι Άγιοι Πατέρες δεν ενεπλάκησαν σε λογοπαίγνια νομικίστικα και κόλπα απαλλακτικά, δεν προκαθόρισαν κίνητρα δήθεν απολυτρωτικά ενός υποτιθεμένου “ευαγγελισμού” των ετροδόξων. “Ευαγγελισμού” ποίων;;; Ασφαλώς των κατεγνωσμένων αιρετικών και δεδηλωμένων κακοδόξων οι οποίοι, πρώτον και κύριον:

1. ΔΕΝ ενδιαφέρονται καθόλου να ασπαστούν τις ύψιστες και σωτηριολογικές αλήθειες της Ορθοδόξου Πίστεως, δεν προτίθενται να αλλάξουν ή ν’ απαρνηθούν κάτι από το διεστραμμένο τους δόγμα,

2. εκουσίως και πεισμόνως απορρίπτουν και εν επιγνώσει καταπατούν απαρασάλευτα και θεμελιώδη Δόγματα του Συμβόλου της Πίστεως ως παρακλάδια των μεγαλυτέρων αιρέσεων στην ιστορία της Εκκλησίας, και

3. (βασικότατον) απαγορεύουν αυστηρά οποιαδήποτε φανερή ή απόκρυφη προσπάθεια “ευαγγελισμού” ή οποιασδήποτε μορφής προσηλυτισμού. Η απαγόρευση αυτή είναι προκταρκτική και δεσμευτική με υποχρεωτική συμφωνία και υπογραφή όλων των Μελών του Παγκοσμίου Συμβουλίου Βλασφημιών, στο οποίο οι “ορθόδοξοι” εκπρόσωποι, εάν ήταν αληθώς ορθόδοξοι, θα εδήλωναν εκ των προτέρων ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ, κατηγορηματική ΑΡΝΗΣΗ ουδεμίας συμμετοχής.

Η συγκατάθεση συμμετοχής σε οποιοδήποτε έγκλημα και οποιαδήποτε παρανομία εν σχέσει με τους νόμους του κράτους ή τους Νόμους του Θεού, είναι αυθύπαρκτα ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΤΙΚΗ, δικάσιμη και διώξιμη ποινικώς.

Η διαφορά είναι πως εδώ μιλούμε για το ανώτερο και χειρότερο: το Νόμο του Θεού, μιλούμε όχι για κάποια απλή παραβίαση από απλούς πολίτες αλλά ανομία και καταπάτηση από τους “δικαστές” τους ίδιους! Ο επίσκοπος επέχει θέσιν δικαστού. Δεν μπορεί να παραβαίνει το Νόμο κι όταν αυτός το κάνει, οι ευθύνες είναι τότε μεγαλύτερες και οι ποινές χειρότερες.

Δεν είναι θέμα απλής “συμμετοχής” σε αγνό διάλογο. Εφ’ όσον δεν υπάρχει καμία αγνή διάθεση αλλά σκοπιμότητα και δόλος, όχι “ενδεχόμενος” αλλ’ ενδεδειγμένος και αποδεδειγμένος, τότε δεν υπάρχει λόγος για διάλογο, δεν υπάρχει δικαιολογία συμμετοχής.

Όταν τα ελατήρια προσεγγίσεως, τα κριτήρια προσκλήσεως και οι σκοποί της συζητήσεως αντανακλούν την αρχέκακη υπουλότητα του “δεύτε διαλεχθώμεν”, τότε δεν δικαιολογείται η τραγική έλλειψη διακρίσεως και η τρομακτική αδυναμία εντοπίσεως πονηρότητος, δολιότητος και φαυλότητος που ακυρώνουν a priori τις προϋποθέσεις συμμετοχής.

Προ ολίγου καιρού, τον είδαμε πάλιν ιδίοις όμμασι να συμπροσεύχεται με τους κατεγνωσμένους αιρετικούς Μονοφυσίτες, όπερ εστί μεθερμηνευόμενον να περιφρονεί εκουσίως, δημοσίως και ασεβεστάτως το εκ Τριαδικού Θεού θαύμα τελεσθέν διά της Αγίας Ευφυμίας. Ζητήθηκε σημείο και εδόθη. Οριστικώς. Ισχύει διαχρονικώς.

Το να ξεχνούμε τέτοια μεγίστη Θεϊκή αποκάλυψη και δογματική θαυματουργία και να συνεχίζουμε να κοινωνούμε με μακροχρονίους και δη αμετανοήτους εχθρούς του Θεού, αυτό συνιστά πρόκληση και μάλιστα ΩΜΗ.

Η υπερήφανη αυτή πρόκληση και ασεβεστάτη περιφρόνηση των Θείων Νόμων αποτελεί:

α) ύβρι κατάφορη κατά της Αγίας Τριάδος η Οποία συνήργησε το συγκεκριμένο αυτό Μέγα Θαύμα της Αγίας Ευφυμίας η οποία απέδειξε, κατέδειξε και “κατεπάτησε” το βλάσφημο δόγμα των Μονοφυσιτών,

β) ύβρι, περιφρόνηση και απόρριψη συλλύβδην και των 360 Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων της 4ης Οικουμενικής Συνόδου η οποία αναθεμάτισε και κατεδίκασε τους Μονοφυσίτες ως ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ.

γ) ύβρι και καταπάτηση του παναγιωτάτου και πανιερωτάτου προσώπου της Αγίας Ευφυμίας η οποία απεκάλυψε τρανώτατα και σαφέστατα τους Μονοφυσίτες ως αιρετικούς και εχθρούς του Θεού.

Όταν βλέπουμε ολόκληρο πατριάρχη να ασεβεί δημοσίως και επαισχύντως κατά των δοθέντων ημίν σημείων και Θαυμάτων, να ασεβεί απροκαλύπτως εναντίον των Αγίων του Θεού οι οποίοι εξ’ ονόματος του Θεού υπέδειξαν σε μας την Αλήθεια του Θεού, όταν τον βλέπουμε να ασεβεί εναντίον των Μεγίστων Φωστήρων της Τρισηλίου Θεότητος, των Αγίων Πατέρων ημών, να ασεβεί στην Μνήμη τους, να καταφρονεί την εκ Θεού εξουσία τους και να αχρηστεύει την διαχρονική τους εγκυρότητα και θεία αυθεντία, τότε δεν έχουμε άλλο παρά να απομακρυνθούμε πάραυτα από αυτόν τον Μέγα Αντίχριστο και χειρότερο Αιρεσιάρχη όλων των αιώνων, να εξέλθουμε άμεσα από την πεπτωκυιία δικαιοδοσία του.

Εδώ έχουμε όντως συνειδητή συμμετοχή κοινωνίας με ακοινώνητο και η παρατεταμένη μας συμμετοχή είναι αυθύπαρκτα ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΤΙΚΗ. Επάγει επάνω μας την φοβερή ποινή του διπλού αιωνίου ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΥ.

Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος θεωρητικώς και ανακολούθως αποφαίνεται:

“Πολλά τέρατα εγέννησεν εν τοις καιροίς ημών ο Άδης, αλλ’ ισομέγεθες του Οικουμενισμού ουδέν!”

Ο Οικουμενισμός, μας λέει, είναι ΤΕΡΑΣ και μάλιστα γέννημα του Άδου! Γέννημα θα πει υιός. Υιός του Άδη ισοδυναμεί με υιός διαβόλου (Πράξ. 13, 10). Αυτοί είναι οι Οικουμενιστές. Εκτός από τους υιούς, οι οποίοι είναι και οι κληρονόμοι, υπάρχουν και θετοί υιοί και τα “ξαδέλφια”, οι οπίοι είναι οι συγκληρονόμοι. Αυτοί είναι οι σύγχρονοι Αντι-οικουμενιστές.

Το σοβαρότατο πρόβλημα είναι πως ο π. Επιφάνιος, δυστυχώς δυστυχέστατα διατηρούσε άχρι θανάτου (καθώς και όλοι οι σύγχρονοι “Αντι-οικουμενιστές” διατηρούν) πλήρη κοινωνία και ενσωμάτωση με αυτήν την φρικτή Τερατογέννηση του Άδη. “Και έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης” (Ματθ. 27, 64).

Φρικτό πράγμα για ένα χαρισματούχο γέροντα τοιούτου ύψους, να ΚΟΙΝΩΝΕΙ με το Αδηφάγον Τέρας του Οικουμενισμού μέσω των αιρετικών επισκόπων τους οποίους εμνημόνευε και μετά των οποίων ενούτο! Μου θυμίζει, το Θέατρο Σκιών: “Ο Καραγκιόζης και το καταραμένο φίδι” όπου ο Καραγκιόζης κάρφωνε τον όφι με το ξίφος του και εκείνο τον έτρωγε ολόκληρο!

Το να κάνεις τέτοια τεραστία δήλωση είναι εύκολο και λογικό. Το να υπόκεισαι εκουσίως και εσύ ο ίδιος σε αυτή την θεωρητική καταδίκη του τερατώδους Οικουμενισμού και παράλληλα να επιτρέπεις το Τέρας να σε κατατρώγει ολόκληρο, να το αναγνωρίζεις ως γέννημα του Άδου και απόβρασμα της κολάσεως και ταυτοχρόνως να ΚΟΙΝΩΝΕΙΣ με αυτό το ΤΕΡΑΣ ΤΟ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟ και να διατηρείς ΥΙΙΚΗ ΣΧΕΣΗ με τα τέρατα του Οικουμενισμού, είναι δυσνόητο, παράξενο, παράλογο, σχιζοφρενικό και άκρως Αντι-εκκλησιολογικό!

Η Ελλαδική “εκκλησία” παραμένει παρανόμως ενεργό, οργανικό και (συν)ουσιαστικό Μέλος του Τέρατος του Οικουμενισμού και του Ναού αυτού που λέγεται Π.Σ.”ε”. Ο κάθε δεσποτοκράτης συμμέτοχος και ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ εκπρόσωπος, η μάλλον ανάξιος ΑΝΤΙ-πρόσωπος ως αντί = εναντίον του Θεού, προφασίζεται διάφορες βδελυρές δικαιολογίες προκειμένου να καλύψει την ΘΕΟΜΙΣΗΤΗ και ΘΕΟΜΑΧΟ ΑΝΟΜΙΑ της συμμετοχής του. Άλλος την βαπτίζει “αποστολή ευαγγελισμού”, άλλος ως “απλή πρόσκληση για διάλογο” και άλλος, ΦΕΥ, “κοινωνικές εκδηλώσεις!”

Σε παράφραση της επιφανούς δηλώσεως του γέροντος Επιφανίου, κλείνω ποιώντας έναν επουσιωδέστερο προσδιορισμό:

“Πολλές ανακολουθίες, αντιφάσεις κι ατοπήματα εγέννησεν ο συμβιβασμός και συνύπαρξις μετά της τερατώδους παναιρέσεως του Οικουμενισμού, αλλ’ ισομέγεθες του συγχρόνου υποδουλωμένου και συμβιβασμένου Αντι-οικουμενισμού, ουδέν!”

Leave a Reply