ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

“Τί ανταποδώσωμεν τω (Μεταμορφωθέντι) Κυρίω, περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;” Απόδοση, ευόδωση και κατευόδωση. Διόδευση μυστηρίων Θεϊκών, διεύλεση αλληλοεπιδράσεων διαδραστικών. Ειδικό διάστημα, οκτώ συνήθως ημερών, ώσπου να επέλθει το των Αγίων Πατέρων το ανέσπερο “Δι’ ευχών”.

 

 

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Δογματική Θεολογία, Ο Χριστός είναι “άκτιστος, άτρεπτος και αναλλοίωτος”. Ως Θεός, ούτε “κτίζεται ούτε γκρεμίζεται” ούτε ποτέ αλλάζει στην ουσία. Δεν μεταβάλλεται και δεν υπόκειται σε καμία μετατροπή. «Εν δύο φύσεσιν ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως!» Όπως με την Ενανθρώπιση, έτσι και στην Μεταμόρφωση “μηδαμῶς ὑπομείναντα τροπήν, ἢ φυρμόν, ἢ διαίρεσιν, ἀλλ’ ἑκατέρας οὐσίας τὴν ἰδιότητα, σώαν φυλάξαντα” (Θεοτοκίον Μεγ. Ἐσπερινοῦ Ἦχος γ΄).

 

 

Γενικώς ειπείν, “μεταμόρφωση” σημαίνει αλλαγή της μορφής σε κάτι άλλο. Συγκεκριμένα όμως, στην Θεϊκή Εορτή της Μεταμορφώσεως, “μεταμόρφωση” σημαίνει “μετα”-στροφή της μορφής και “επι”-στροφή αυτής, όχι σε κάτι άλλο διαφορετικό, αλλά σε αυτό ακριβώς που ήταν και είναι πάντα! Ο Προαιώνιος Θεός! Ο Ιησούς Γιαχβέ! Ο Κύριος Σαββαώθ! Ο Αδωνάι Σωτήρ! Ο Μεσσίας Ελωχίμ! Ολόκληρη η Θεότητα, “ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς Θεότητος σωματικῶς” (Κολοσσαείς Β’ 9).

 

 

Αποκαλύπτεται χωρίς το “κάλυμα” στην κατάσταση την πρωτινή, την εξουσία την Θεαρχική, στην Θεϊκή Θέα και Πομπή του Αχειροποιήτου και Ακτίστου Φωτός, του Θαβωρείου Φωτός, στην θέα η οποία ήταν μέχρι τώρα σε μας κεκαλυμμένη. Νυν δε αποκεκαλυμμένη. Ωστε να ‘χουμε ζωή κι εμείς, μεταμορφωμένη. “Θεός Ἄνθρωπος γίνεται, ἵνα θεὸν τὸν Ἀδὰμ ἀπεργάσηται”. Θεός Μεταμορφούμενος παραγίνεται (παρίσταται), ίνα μεταμορφωμένον τον Άδάμ απεργάσηται!”

 

 

Η Μεταμόρφωση του Χριστού δεν σημαίνει αλλαγή της ουσίας, ούτε αλλαγή της Υποστάσεως αλλά στιγμιαία αλλαγή της εξωτερικής Μορφής, δηλαδή του Ανθρωπίνου Προσώπου. Ως έκφραση ανθρωπομορφική, είναι κατά κάποιο τρόπο η προσωρινή αφαίρεση ενός Ιερού Προσωπείου, μιας δουλόμορφης (“Μορφήν δούλου λαβών”) “Μάσκας” Θεοΰφαντης η οποία όταν βγαίνει αυτοστιγμή, αποκαλύπτει Δόξα Θεϊκή, Αίγλη Χιονοβόλα, Λάμψη ολόλευκη, Λυκόφως Τρισυπόστατον και Ακτίνα Τριαδολογική.

 

 

Βεβαίως, η Αθρώπινη Φύση του Χριστού είναι αληθινή, υπαρκτή και όχι φαινομενική. Δεν ήταν “φάντασμα” ο Χριστός, όπως νόμιζαν οι μαθητές Του όταν Αναστημένος πλέον εμφανίστηκε σ’ αυτούς:

 

 

“Πτοηθέντες δὲ καὶ ἔμφοβοι γενόμενοι ἐδόκουν ‘πνεῦμα’ θεωρεῖν.” Γι’ αυτό και τους προέτρεψε να Τον ψηλαφίσουν: “ἴδετε τὰς χεῖράς Μου καὶ τοὺς πόδας Μου, ὅτι Αὐτὸς  Ἐγώ Εἰμι· ψηλαφήσατέ Με καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα (φάντασμα), σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει, καθὼς Ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα” (Λουκ. κδ’ 37-39).

 

 

Ο Χριστός μεταμορφώθηκε. Άλλαξε “μορφή”. Αυτή η αλλαγή την μορφής, δεν ήταν μεταβατική: “συγκατάβασις γαρ Θεϊκή, οὐ μετάβασις τοπικὴ γέγονε!” Ήταν όμως “τροπική”, μεταβίβασις μορφολογική, αλλοίωσις Παντοκρατορική. «Αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου». «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν;»

 

 

Ο Χριστός κατ’ οικονομίαν επέτρεψε στους Μαθητές να ειδούν όσο αντέχουν, να γευτούν όσο μπορούν! Εν των Θαβώρ “συγκαταβαίνων ο Σωτήρ” απεκάλυψε την Θεότητα, όχι όμως εξ’ ολοκλήρου, αλλά “τμηματικώς”, σχετικώς “καθώς ηδύναντο”. Εάν εμφανιζόταν η Θεότητα εξ’ ολοκλήρου, “καθώς εστί”, τότε οι Μαθητές θα πέθαιναν ακαριαίως, θα καιγόντουσαν ως κάρβουνο αυτοστιγμή! “Θεόν (εν όλη τη Ουσία) ουδείς εώρακεν πώποτε!”

 

 

“Οὐ δυνήσῃ ἰδεῖν τὸ πρόσωπόν Μου· (εδώ ως “Πρόσωπον” δεν εννοεί την εξωτερική Ανθρώπινή Του Μορφή την Οποία θα ελάμβανε μελλοντικώς, αλλά την Ουσία), οὐ γὰρ μὴ ἴδῃ ἄνθρωπος τὸ πρόσωπόν μου καὶ ζήσεται!!!” (“Εξ. λγ. 20). Η εκδίπλωση ολοκλήρου του Σχεδίου της Θείας Οικονομίας, έπρεπε να γίνει. Η εκπλήρωση των Προφητειών, έπρεπε να γίνει! Η Ενσάρκωση, η Μεταμόρφωση, η Σταύρωση και η Ανάσταση, έπρεπε να γίνουν! Η έλευση του Παναγίου Πνεύματος εν τη Αγία Πεντηκοστή, έπρεπε να γίνει!

 

 

Αυτό το “έπρεπε” δεν υπονοεί κάποιον εξωτερικό ή εσωτερικό καταναγκασμό ούτε υποδηλώνει κάποια βεβιασμένη και μηχανική “ικανοποίηση Θείας Δικαιοσύνης”, όπως διατείνονται οι Αιρετικοί Παπικοί. Είχε “ανάγκη” Θεϊκή (Θείον Θέλημα), θέληση, Ευαρέστηση και Ευδοκία Τριαδική ώστε να εκδηλωθεί η Αγάπη Του, να αποκαλυφθεί η Αλήθειά Του (η Αγία Ορθόδοξή μας Πίστη) και να φανερωθεί, όπως έγινε και στην Μεταμόρφωση, η Θεία Αυτού Δόξα!

 

 

“Καὶ ἐθεασάμεθα (στην Μεταμόρφωση) τὴν δόξαν Αὐτοῦ, δόξαν ὡς Μονογενοῦς παρὰ Πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας!” (Ιωάν. Α’ 14). Πλήρης Ορθοδοξίας! Το ετόνισε ο Ίδιος ο Χριστός στους δύο μαθητές Του στην Πορεία προς Εμμαούς: “ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ (κι ας μην αρέσουν αυτοί οι χαρακτηρισμοί σε μερικούς…) τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται! Οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ;” (Λουκ. κδ’ 26).

 

 

Μεταμόρφωση για την δική μας την διόρθωση και επανόρθωση στο αρχαίον κάλλος. Θεϊκή επένδυση και αποκλειστική, δική μας Ένδυση της Στολής της Πρώτης. Ποιά λοιπόν είναι αυτή, η Πρώτη η Στολή; Ερμηνεία και ανάλυση τρομερή, τρανταχτή και αποκαλυπτική. Πες μας, Άγιέ μου Ιωάννη, Χρυσόστομε εσύ! “Εσπίλωσα την (της Ορθοδόξου) Πίστεως την εξαστράπτουσαν Στολήν!”

 

 

Πόσοι από μας είμαστε ένοχοι, ναι έχοχοι, αυτοκατάκριτοι και καταδικαστέοι! Όχι μόνο μολύνουμε την Πίστη διά της επαράτου Μολύνσεως της Οικουμενιστικής και αυτής της δήθεν “Αντιοικουμενιστικής”, στην ουσία συνυπαρξιακής και συμβιβαστιλής, όχι μόνο μολυνόμαστε και αυτοκαταριώμαστε ως ακοινώνητοι διατηρώντας κοινωνία με ακοινώνητους αιρετικούς ποιμένες, αλλά ερχόμαστε τώρα να “μπαλώσουμε”, της Εκκλησίας την πολυκατακερματισμένη Θεοΰφαντη στολή από τα δεινά σχίσματα τα οποία επέφερε ο Νέος Άρειος Βαρθολομαίος και η Κολυμβάριος αυτού παρασυναγωγή, αποδίδοντας εκκλησιαστικότητα στις σατανικές αιρέσεις απωλείας.

 

Ως “σχίσματα” βεβαίως δεν εννοώ τις εν Κυρίω Παντοκράτορι Αγιοπατερικές και Ομολογιακές Αποτειχίσεις αλλά τις Αντορθόδοξες Εντειχίσεις και παράνομες παραμονές στις ανά την οικουμένην οικουμενιστικές παρασυναγωγές, οι οποίες διά της αλληλομνημονεύσεως και ενσωματώσεως των συγκοινωνούντων διοικητικών και δικαιοδοσιακών δοχείων, αποσχίζονται παραχρήμα από την Διαχρονική Εκκλησία του Χριστού, εκπίπτουσι της προτέρας μακαριότητος και θέτουν τον υπόδουλο στην Παναίρεση εαυτό τους ΕΚΤΟΣ ΚΙΒΩΤΟΥ!

 

 

Ημείς δε, οι εν Κυρίω Αποτειχισθέντες και απομακρυνσθέντες από φθοροποιών ποιμένων, δεν προσκυνήσαμε είδωλα, δεν θυσιάσαμε τω Βάαλ, δεν μολύναμε την Πίστη διά κοινωνίας μετά Θεομίσητου “εκκλησίας πονευομένων”, δεν δημιουργήσαμε πάμπολλες, παράλληλες και αλληλοαφοριζόμενες Δεκατριμερίτικες Συνόδους.

 

 

Την Πίστιν τετηρήκαμεν. Δεν αποβλέπουμε στην δική μας δικαίωση αλλά στην Δικαίωση της Ορθοδοξίας, για του Χριστού τη δόξα! Δοξάζουμε Τον δοξάζοντα τους δοξάζοντας Αυτόν “δόξη ακηράτω”, ότι εστεφάνωσεν ημάς “δόξη και τιμή”, “την τιμήν παρά τοις Ορθοδόξοις!” Ιδού ο Βασιλεύς της Δόξης! Άρατε Πύλας, άρατε! “Τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω, καὶ ὁ ἐξουθενῶν Με ἀτιμασθήσεται” (Βασ. Α’ Β’ 30). Ω άτιμοι οικουμενιστές, οι ατιμάζοντες την Τιμήν του Τετιμημένου!

 

 

Ημείς δε, Κύριε, τί; Ημάρτομεν, ηνομήσαμεν, πλημμελήσαμεν αλλά την Πίστιν Αγνήν τετηρήκαμεν! “Οίδα λοιπόν την πλάνην του εχθρού, οίδα αυτού τα σκελίσματα” τα οικουμενιστικά. “Μη απώσης με, πάτερ. ΟΥ γαρ παντελώς με ο εχθρός εκνευρίσας, την στολήν της Πίστεως απέδυσεν. Ει γαρ το της σωφροσύνης μου κάλλος εσπίλωσεν, αλλ’ ουν γε τοις ειδώλοις με αυτού λατρεύειν ΟΥΔΕΠΟΤΕ έκαμψε, ΣΕ ΟΥΚ ΗΡΝΗΣΑΜΗΝ, ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ. Ει και ήμαρτον εν τη ακμή της νεότητός μου, αλλ’ ουν γε κνίσσαν ειδώλων (του Π.Σ.”ε”) κατεπάτησα, εικόνας δαιμόνων (Οικουμενιστών) κατέστρεψα, ξόανα ειδώλων (ψευδο-Αντι-οικουμενιστών) εξήσχυνα, διάβολον (Αιρεσιάρχην Πατριάρχην) ενεφύσησα, δαίμοσιν ενέπτυσα!

 

 

‘Νυνί δε τοις σοις ίχνεσι προσπίπτω, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ, ποίησόν με ως ένα των μισθίων σου!’ Εάν ούτω μετανοήσεις (εάν ούτω από οικουμενιστικών ειδώλων απέχης και Αγιοπατερικώς Αποτειχισθής), εάν ούτως εξομολογήση, έτι πόρρω σου απέχοντος προστρέχει ο Ουράνιος Πατήρ, πνεύματι επιπίπτων σου τω τραχήλω της ψυχής, το της χάριτός σοι ζυγόν επιτιθείςς, και τη ζεύγλη της (ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ) ΑΛΗΘΕΙΑΣ τον αυχένα της καρδίας σου περισφίγγων, φιλήματι λύει σου την έχθραν, και λέγει τοις εαυτού δούλοις τοις ιερεύσι: Φέρετε την πρώτην στολήν! Ουκ είπε, φέρετε μίαν στολήν, αλλά, φέρετε την πρώτην στολήν, ίνα δείξη την πρώτην του Βαπτίσματος αξίαν σοι διδομένην!” (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Ομιλία Β’ Εις το Κατά Λουκάν Σελ. 1011, C)

 

 

Αξία που μας δίνει, ο δι’ ημάς εν των Όρει τω Θαβώρ Μεταμορφωθείς Θεός! Εμείς, ποία αξία οφειλομένη του ανταποδίδουμε; Γιατί αρνούμαστε να μεταμορφωθούμε, γιατί δειλιάζουμε να Αποτειχισθούμε και από την επάρατον Παναίρεσιν του Οικουμενισμού να Απομακρυνθούμε; Γιατί σιωπούμε και κοινωνίαν εκκλησιαστικήν διατηρούμε; Ποιό έλεος επιθυμούμε για να βρούμε; Πως λέγουμε με τα χείλη ότι τον Θεόν αγαπούμε;

 

 

“Τους αγαπώντας τον Θεόν, ουκ έστιν εν λόγοις ο αγών, αλλ’ εν έργοις γενναίως παρατετάχθαι και πάντα κίνδυνον ετοίμους είναι παθείν υπέρ της Ευσεβείας και του μη τη κοινωνία χρανθήναι των Αιρετικών. Μετά του καυχήματος ημών, της (Ορθοδόξου) Πίστεως ημών, της Καλής κληρονομίας των (Αγίων) Πατέρων ημών, τω Θεώ παραστήναι ελπίζομεν και των ημαρτημένων λαβείν την άφεσιν. Άνευ ταύτης, (της Φιλτάτης Οθοδοξίας) ουκ οίδα ποία δικαιοσύνη της Αιωνίου Κολάσεως ημάς λυτρώσεται!!!” (Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός)

 

Πηγή:   http://www.wallingoff.com/714

 

Leave a Reply