ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗ

Kyprianos Christodoulides27 Ιανουαρίου 2016 – 3:53 π.μ.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΝ (Ἐξηγησις ἀκριβὴς εἰς τὸν Ἐκκλησιαστὴν τοῦ Σολομῶντος, PG 44, 637C)

“οὕτω γάρ φησιν ὁ ψαλμῳδὸς ὅτι διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν ἐταπεινώθησαν· τοῦτο ἦλθεν ὁ ἐκκλησιαστὴς ἐπισκέψασθαι, τί γέγονεν ὑπὸ τὸν οὐρανὸν ὃ μὴ πρότερον ἦν, πῶς εἰσῆλθεν ἡ ματαιότης, πῶς ἐπεκράτησε τὸ ἀνύπαρκτον, τίς ἡ δυναστεία τοῦ μὴ ὑπάρχοντος. τὸ γὰρ κακὸν ἀνυπόστατον, ὅτι ἐκ τοῦ μὴ ὄντος τὴν ὑπόστασιν ἔχει, τὸ δὲ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος ὂν οὐδὲ ἔστι πάντως κατὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλ’ ὅμως τῶν τῇ ματαιότητι ὁμοιωθέντων ἐπικρατεῖ ἡ ματαιότης.”

κχ
Πού είδατε κύρις Πανταζή την τολμηρή, προκλητική και λίαν επικίνδυνη σιγουριά με την οποία εκφράζομαι ; Και πώς μια γνώμη, κάθε άλλο από κριτική ή επικριτική, την εκλαμβάνεται κρίση και επίκριση, από κάποια (του γράφοντος) αυθεντία επί του άρθρου σας ; Τη γνώμη μου έγραψα απλά, αν θέλετε την άποψή μου, χωρίς να θέλω να μειώσω τις επιστημονικές θεολογικές γνώσεις σας. Αν αυτό δεν επιτρέπεται, επειδή τυγχάνει ο γράφων να έχει ένα διαφορετικό γνωστικό επιστημονικό αντικείμενο από το δικό σας, τούτο δεν ευσταθεί. Άλλωστε, το σημειώνετε κι εσείς : “Αυτό βεβαιώς, δεν σημαίνει πως όσοι δεν είναι θεολόγοι δεν δικαιούνται να εκφέρουν γνώμη”. Τη γνώμη μου κι εγώ έγραψα χωρίς να θέλω να συγκριθώ μαζί σας επί επιστημονικού επιπέδου και επιπλέον, μου καταλογίζετε “υπεροπτικό ύφος διορθώσεως”. Από πού βγάλατε το συμπέρασμα της υπεροψίας του γράφοντος ;

Αν έκανα λάθος, ότι “24 φθόνῳ δέ διαβόλου θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τόν κόσμον” (Κεφ α’ 24), θα έπρεπε να με διορθώσετε.

Κατά πόσο συγχέω το πρόσωπο με την υπόσταση, και χωρίς να το γνωρίζω, πίπτω στήν αἵρεση τοῦ Σαβελλιανισμοῦ, αυτό είναι κάτι που οφείλεται να μας το εξηγήσετε. Το πρόσωπο είναι το χαρακτηριστικό μορφολογικό γνώρισμα ( : το σχήμα στην εν συνόλω μορφή) του γένους των ανθρώπων. Αν κάνω πάλι λάθος, σας παρακαλώ να με διορθώσετε.

Από θεολογικής πλευράς τώρα, αξίζει να ανατρέξετε στον Συναξαριστή της Μελλούσης Κρίσεως και εκεί θα διαβάσετε κάτι ενδιαφέρον. Γράφει ότι όλοι οι άνθρωποι θα παρουσιαστούμε “εν μια τη μορφή”. Αν θέλετε, την ανάλυση επ΄ αυτού μπορείτε εσείς να μας την κάνετε. Το ότι, όπως γράφω, ο διάβολος δεν έχει πρόσωπο (το κακόν ανυπόστατο), δεν σημαίνει ότι απορρίπτω την ύπαρξή του. Την δέχομαι, αλλά δεν την πιστεύω. Δεν νομίζω, η πίστη να μας καλεί να πιστεύουμε και στo Θεό και στο διάβολο. Και πάλι, αν κάνω λάθος με διορθώνετε.

Στην Εικογραφία της καθ΄ ημάς Εκκλησίας δεν συνηθίζεται η απόδοση του διαβόλου με πρόσωπο. Πάντως, σε μερικές περιπτώσεις υπάρχουν κάτι κατάμαυρα ανθρωπάκια με κέρατα, που φανερώνουν ανθρώπινη μορφή και σχήμα, αλλά με ουρίτσα.

Γράφω : “Το αγαθό, δηλαδή, μόνο ο άγιος Θεός, έχει υπόσταση (Πρόσωπο), αναπόφευκτα δε, η στέρηση του αγαθού συνεπάγεται και στέρηση του Προσώπου” και δεν έχω ουδεμία πρόθεση να αδικήσω μεταφραστικά τον Όσιο Ιωάννη Δαμασκηνό. Θυμόμουν, όταν το έγραψα, το ρηθέν του Κυρίου “16 Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον; 17 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεὸς. εἰ δὲ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν, τήρησον τὰς ἐντολάς” (Μτ. ιθ΄) και το “18 Καὶ ἐπηρώτησέ τις αὐτὸν ἄρχων λέγων· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 19 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς, ὁ Θεός” (Λκ. ιη΄)

Αυτά, κύριε Πανταζή, και παραλείπω τα υπόλοιπα. Συμφωνώ στο “ως μη ώφειλε” και επαναλαμβάνω, γράφω πάντα τη γνώμη μου ή την άποψή μου, αυτή που διαμόρφωσα θητεύοντας στους κόλπους τη Εκκλησίας. Δεν ζητώ από κανένα να συμφωνήσει με αυτά που γράφω και δέχομαι τις οποιεσδήποτε παρατηρήσεις, διορθώσεις ή ακόμη και τον (καλής πρόθεσης) έλεγχο.

 

————————–

 

Απάντησή μου 2η:

 

Αδελφέ Κυπριανέ,

Ας μιλήσουμε καλύτερα στον Ενικό. Ποτέ μου δεν συμπάθησα τις ευρωπαϊκούρες.

Ξεκινώ με την νέα σου πατερική παραπομπή, του Αγίου Γρηγορίου Επισκόπου Νύσσης, την οποία τανάπαλι άκριτα παραθέτεις. Δυστυχώς δεν συνηγορεί υπέρ των θέσεών σου αλλά σε ανατρέπει. Βλέπω πάλι παρερμηνεύεις τους Πατέρες και δεν σε παρεξηγώ διότι δεν είναι η ειδικότητά σου. Νομίζω τα καταφέρνεις πολύ καλύτερα στον τομέα των Μεταμοσχεύσεων και καλό είναι (γνώμη μου) να αποφεύγεις να παραπέμπεις σε Αγίους Πατέρες όταν δεν είσαι σίγουρος για το ακριβές νόημα του κειμένου και για την συμφωνία των Πατέρων. Μπορούμε να βρούμε αρκετές αντιπαραθέσεις στους Πατέρες και αντιθετικότητα τοποθετήσεως σε κάποια θέματα, αλλά σημασία έχει τί λέγει το «consensus patrum».

Κι έρχομαι πάλι στο ατυχές και άσχετο επιχείρημά σου. Ο Άγιος Γρηγόριος αναφέρεται στο Βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, τον “Εκκλησιαστή”. Όταν ο Άγιος λέγει: «τὸ γὰρ κακὸν ἀνυπόστατον» δεν εννοεί το Εωσφόρο ως ανυπόστατο, αλλά την κακία εν γένει. Υπήρχαν και τότε πλανεμένοι (και δεν σε παρομοιάζω με αυτούς, εκ παραδρομής το αναφέρω) οι οποίοι πρέσβευαν πως δεν υπάρχει διάβολος αλλ’ο “σατανάς” είναι απλά «η προσωποποίηση του κακού…»

Ο Άγιος εδώ δηλώνει πως το κακό, δηλαδή η κακία γενικά, ως αφηρημένη έννοια, ως ενέργεια και ιδιότητα, είναι ανυπόστατη. Ο Κακός και ο Πονηρός όμως, ο διάβολος είναι πρόσωπο και έχει υπόσταση, όπως δηλώνει η Ορθόδοξη Δογματική. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, όταν ο Κύριος μας παρέδωσε την Κυριακή Προσευχή, το «Πάτερ ημών», σκοπίμως συμπεριέλαβε και μεγάλες θεολογικές, υποστατικές αλήθειες. Μία από αυτές είναι και η κατακλείδα της προσευχής αυτής: «ρύσαι ημάς από του πονηρού». Γενική, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ.

Το Ουσιαστικό δηλώνει Πρόσωπο. Δεν μας είπε να λέμε «ρύσαι ημάς από «την πονηρία» ή την κακία, αλλά του πονηρού. Ο Πονηρός του πονηρού, τον πονηρό, Ω ΠΟΝΗΡΕ ΔΙΑΒΟΛΕ (όχι εσύ Κυπριανέ, στο διάβολο μιλώ σε πρώτο Πρόσωπο!) που προσπαθείς να μας πείσεις πως δεν υπάρχεις, πως δεν έχεις τάχα πρόσωπο ή υπόσταση, αλλά φαίνεται «απορροφήθηκε» και αυτή, όπως τάχα απορροφήθηκε και η Ανθώπινη Φύση από την Θεία Φύση, πλάνη κι αυτή των Μονοφυσιτών (άσε που οι Οικουμενιστές επίσκοποι με «μπροστάρη” καμαρωτό, τον παμπόνηρο δεσποτοκράτη της Θεσσαλονίκης), τα βρήκανε κι έχουν ήδη ενωθεί και διατηρούν άμεση κοινωνία…

Το θέμα όμως δεν είναι εκεί και δεν σε ειρωνεύομαι καθόλου. Έχεις κι εσύ τον τρόπο σου να εκφράζεσαι (ο οποίος δύναται να παρεξηγηθεί), έχω κι εγώ τον δικό μου, ο οποίος επίσης δύναται να παρεξηγηθεί. Σημασία έχουν τα κίνητρά μας, αδελφέ Κυπριανέ, κι ο τρόπος που εκφράστηκες γραπτώς, αυτήν την εικόνα μου έδωσε. Δεν είπες π.χ., «γνώμη μου είναι πως ο διάβολος δεν έχει πρόσωπο και ΝΟΜΙΖΩ πως ο τάδε Άγιος Πατήρ, αυτό θέλει να πει αλλά δεν είμαι σίγουρος και παρακαλώ τους θεολόγους να μας το εξηγήσουν…»

Εδώ το είπε κι ένας ολόκληρος Άγιος, ο Άγιος Γέροντας Παϊσιος, πως “τα θεολογικά καλύτερα να τ’ αφήνουμε στους θεολόγους να τα λύσουν” και η Γραφή μας προτρέπει “Μὴ πολλοὶ διδάσκαλοι γίνεσθε, ἀδελφοί μου, εἰδότες ὅτι μεῖζον κρίμα ληψόμεθα…» (Ιακ. Γ΄1).

Συνεπώς, γιατί να μην το πεις κι εσύ με κάποια επιφυλακτικότητα και υποσημείωση παρενθετική ότι εκφράζεις απλά τη γνώμη σου; Βεβαίως και επιτρέπεται να λες τη γνώμη σου και το δήλωσα πρωτίστως ο ίδιος. Το ύφος όμως και ο τρόπος της εκφράσεως, η απολυτότητα και κατηγορηματικότητα των δηλώσεων σε συνδυασμό με τα αυθύπαρκτα συμπεράσματα, αυτήν την εντύπωση γενικώς δημιουργούν. Εάν σε αδίκησα κάπου, ζητώ συγγνώμη.

Όσο για το “παρακαλώ να με διορθώσετε” το οποίο επαναλαμβάνεις δυο-τρεις φορές, ειλικρινά, δεν μου αρέσει να διορθώνω τους άλλους, αισθάνομαι άβολα κι ας είμαι απότομος κι αυθόρμητος στις εκφράσεις μου. Την ψυχή μου την ξέρει μόνο ο Θεός και το λέγω εν πλήρη συνειδήσει πως μου αρέσει ειλικρινά να με διορθώνουν, κι ας μ’ έχουν παρεξηγήσει στο παρελθόν κάποιοι αδελφοί. Θα έπρεπε και αυτοί να αποδεσμευτούν επί τέλους από αυτή την προκατάληψη.

Όσο για το θέμα της αιρέσεως του Σαβελλιανισμού, με παρεξήγησες. Δεν σε ενέταξα στην αίρεση ούτε σε είπα αιρετικό. Σου υπενθύμισα απλά τί λέγει ο Άγιος Αμφιλόχιος και διαχώρησα τη θέση σου και σε δικαιολόγησα λέγοντας “χωρίς να το θέλεις” (ακούσια-ασυνείδητα). Είπα επίσης “προφανώς συγχέεις το πρόσωπο με την υπόσταση.” Το “προφανώς” είναι επιφανειακό, “απ’ ότι φαίνεται” χωρίς όμως να αποδεικνύεται με βεβαιότητα, “μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου”, μέχρι δηλαδή να αποδεχτείς ο ίδιος το ερμηνευτικό σφάλμα, ή να συνεχίσεις συνειδητά να εμμένεις στις δικές σου ιδέες, στα δικά σου συμπεράσματα, χωρίς να έχεις προσκομίσει ουσιαστικά κάποια ικανά ενδεικτικά επιχειρήματα.

Πίστευα (και συνεχίζω να πιστεύω) πως τα ελληνικά σου είναι άριστα και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί παρεξηγούμαι. Ίσως η επιλογή των όρων που κάνω να είναι αταίριαστη και σφαλερή…

Μου ζητάς ταπεινά να επιχειρήσω μία ανάλυση της φράσεως πως “όλοι οι άνθρωποι θα παρουσιαστούμε “εν μια τη μορφή”. Θα βοηθήσουν σ’ αυτό δύο πράγματα: Η Αγία Γραφή και η Αγία Ορθόδοξη Υμνολογία.

Το ΙΕ’ Κεφάλαιο της Α’ Προς Κορινθίους Επιστολής, είναι αποκλειστικώς αφιερωμένο στην Ανάσταση του Χριστού και την Ανάσταση των νεκρών. Παραθέτω τους στίχους 35 -44:

“35 ᾿Αλλ᾿ ἐρεῖ τις· πῶς ἐγείρονται οἱ νεκροί; ποίῳ δὲ σώματι ἔρχονται; 36 ἄφρον, σὺ ὃ σπείρεις, οὐ ζωοποιεῖται ἐὰν μὴ ἀποθάνῃ· 37 καὶ ὃ σπείρεις, οὐ τὸ σῶμα τὸ γενησόμενον σπείρεις, ἀλλὰ γυμνὸν κόκκον, εἰ τύχοι σίτου ἤ τινος τῶν λοιπῶν· 38 ὁ δὲ Θεὸς αὐτῷ δίδωσι σῶμα καθὼς ἠθέλησε, καὶ ἑκάστῳ τῶν σπερμάτων τὸ ἴδιον σῶμα. 39 οὐ πᾶσα σὰρξ ἡ αὐτὴ σάρξ, ἀλλὰ ἄλλη μὲν ἀνθρώπων, ἄλλη δὲ σὰρξ κτηνῶν, ἄλλη δὲ ἰχθύων, ἄλλη δὲ πετεινῶν. 40 καὶ σώματα ἐπουράνια, καὶ σώματα ἐπίγεια· ἀλλ᾿ ἑτέρα μὲν ἡ τῶν ἐπουρανίων δόξα, ἑτέρα δὲ ἡ τῶν ἐπιγείων. 41 ἄλλη δόξα ἡλίου, καὶ ἄλλη δόξα σελήνης, καὶ ἄλλη δόξα ἀστέρων· ἀστὴρ γὰρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ. 42 οὕτω καὶ ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν. σπείρεται ἐν φθορᾷ, ἐγείρεται ἐν ἀφθαρσίᾳ· 43 σπείρεται ἐν ἀτιμίᾳ, ἐγείρεται ἐν δόξῃ· σπείρεται ἐν ἀσθενείᾳ, ἐγείρεται ἐν δυνάμει· 44 σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν. ἔστι σῶμα ψυχικόν, καὶ ἔστι σῶμα πνευματικόν.”

“Ποίω δε σώματι”, με ποιό σώμα, τί είδους σώμα και ποιά μορφή (όψη) θα έχει… Κατ’ αρχήν, δεν πρέπει να συγχέουμε το υλικό σώμα με το Πρόσωπο και την Υπόσταση (την οντολογική ύπαρξη, είτε είναι αυτή πνευματική, είτε είναι αυτή υλική, σαρκική). Στο στίχο 39 το υπογραμμίζει: “Όλες οι σάρκες δεν είναι ίδιες. Άλλη μεν είναι η σάρκα των ανθρώπων, άλλη δε η σάρκα των κτηνών, άλλη η σάρκα των ιχθύων και άλλη των πτηνών. Όπως επίσης υπάρχουν και σώματα επουράνια και σώματα επίγεια, αλλά άλλη μεν είναι η λαμπρότης των επουρανίων και άλλη η των επιγείων.”

Ο Στίχος 44 αναφαίρεται ειδικά στο θέμα: “Σπέρνεται σώμα το οποίο ζούσε σύμφωνα με τις κατώτερες βιολογικές λειτουργίες και έπειτα (στην Ανάσταση των Νεκρών) ανασταίνεται σώμα πνευματικόν. Υπάρχει σώμα ψυχικόν, (το ψυχικόν εδώ σημαίνει γήϊνον, υποταγμένο στα αδιάβλητα πάθη αλλά και στα αμαρτωλά πάθη), υπάρχει και ζωϊκόν, και υπάρχει σώμα πνευματικόν.”

Ασχέτως με ποιό τρόπο θα πεθάνει κάποιος, είτε καεί, είτε λιώσει, είτε εξαφανιστεί, όλοι θα λάβουν νέα σώματα πνευματικά, σαν το σώμα του Χριστού μετά την Ανάστασή του, τα οποία δεν θα υπόκεινται στη υλική φθορά, δεν θα γερνούν.

Το Πρώτο Στιχηρό των Αίνων της Κυριακής της Απόκρεω, (το Ορθότερο και Ορθοδοξότερο είναι Κυριακή της Δευτέρας Παρουσίας, διότι το “Απόκρεω” αναφαίρεται απλά στα υλικά, τα γαστρικά και τα υπογάστρια ενώ το “Κυραική της Δευτέρας Παρουσίας” χτυπά συναγερμό, εγείρει συνειδήσεις και σπέρνει τον τρόμο της μη ετοιμότητος και αδυναμία απολογίας…), αναφαίρει τα εξής πάρα πολύ ενδιαφέροντα:

Ἐννοῶ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ τὴν ὥραν, ὅταν μέλλωμεν πάντες, γυμνοὶ καὶ ὡς κατάκριτοι, τῷ ἀδεκάστῳ Κριτῇ παρίστασθαι· τότε σάλπιγξ ἠχήσει μέγα, καὶ τὰ θεμέλια τῆς γῆς σεισθήσονται, καὶ οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν μνημάτων ἐξαναστήσονται, καὶ ἡλικία μία πάντες γενήσονται.

Το “μία μορφή λοιπόν” σημαίνει θα έχουν όλοι την ίδια ανθρώπινη μορφή, την ίδια σάρκα πνευματική (όχι πλέον υλική) και… την ίδια ηλικία!! Την ηλικία που είχε ο Χριστός όταν βγήκε δημοσίως να εφαρμόσει το Σχέδιο της Θείας Οικονομίας: 30 ετών! Αυτά υποστηρίζει και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος!

Σου συνιστώ ταπεινά να προμηθευτείς και να διαβάσεις μετά πολλής προσοχής, δίψας και τρυφής, το εξοχώτατο Βιβλίο του Νικολάου Βασιλειάδη “Το Μυστήριον του Θανάτου”.

Τέλος, (και συγχώρεσέ με για τον άδολο έλεγχο που σου κάνω με αγάπη Χριστού, αλλά “καλύτερα τα χτυπήματα του φίλου παρά τα φιλήματα του εχθρού” λέγει ο ΜΕΓΑΣ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος!) η παρακάτω φράση σου είναι φοβερά αντιφατική και προβληματική:

“….δεν σημαίνει ότι απορρίπτω την ύπαρξή του διαβόλου. Την δέχομαι, αλλά δεν την πιστεύω. Δεν νομίζω, η πίστη να μας καλεί να πιστεύουμε και στo Θεό και στο διάβολο. Και πάλι, αν κάνω λάθος με διορθώνετε.”

“Την δέχομαι, αλλά δεν την πιστεύω.” Συγγνώμη… ή την δέχεσαι, ή όχι. Ή την πιστεύεις ή όχι. Εάν την “δέχεσαι”, τότε υποχρεούσαι να την πιστεύεις διότι την διδάσκει την ύπαρξη του διαβόλου ως πρόσωπο, ο Ίδιος ο Χριστός.

“Καὶ ἐγένετο πόλεμος ἐν τῷ οὐρανῷ· ὁ Μιχαὴλ καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ τοῦ πολεμῆσαι μετὰ τοῦ δράκοντος· καὶ ὁ δράκων ἐπολέμησε καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ, 8 καὶ οὐκ ἴσχυσεν, οὐδὲ τόπος εὑρέθη αὐτῷ ἔτι ἐν τῷ οὐρανῷ. 9 καὶ ἐβλήθη ὁ δράκων, ὁ ὄφις ὁ μέγας ὁ ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος Διάβολος καὶ ὁ Σατανᾶς, ὁ πλανῶν τὴν οἰκουμένην ὅλην, ἐβλήθη εἰς τὴν γῆν, καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ ἐβλήθησαν. 10 καὶ ἤκουσα φωνὴν μεγάλην ἐν τῷ οὐρανῷ λέγουσαν· ἄρτι ἐγένετο ἡ σωτηρία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ, ὅτι ἐβλήθη ὁ κατήγορος τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν, ὁ κατηγορῶν αὐτῶν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἡμέρας καὶ νυκτός. (Αποκ. ιβ’ 7-9)

Ρίξε και μία ματιά στο εξαίρετο και συνοπτικό άρθρο του πατρός Αγαθαγγέλου Κ. Χαραμαντίδη: “Η διδασκαλία της Εκκλησίας περί του Διαβόλου”, εδώ: http://oodegr.co/oode/thriskies/satanismos/didaskalia_diabolos_1.htm “Ο διάβολος είναι μια συγκεκριμένη οντότητα, μια συγκεκριμένη ύπαρξη.” Αυτή η ύπαρξη σημαίνει “συνείδηση του ότι υπάρχω και ζω και σκέπτομαι και δημιουργώ!” Αυτά είναι ενδεικτικά και αποδεικτικά της υποστάσεως.

Αυτό όμως δεν σημαίνει “σωματική μορφή” ούτε πρέπει να τα συγχέουμε με τα “κατάμαυρα ανθρωπάκια με κέρατα, που φανερώνουν ανθρώπινη μορφή και σχήμα, με ουρίτσα” όπως λιγάκι κωμικοτραγικά, μάλλον χαριτωμένα γράφεις. Οι διάφορες μορφές που δανείζεται ο διάβολος για να μας τρομάζει, δεν έχουν καμία σχέση με την αγγελική του οντότητα ως πρώην πνεύμα λειτουργικό, δηλαδή την υπόσταση, νυν δε πνεύμα διαβολικό και σατανικό, με την ίδια όμως πνευματική υπόσταση. Το διάβολο δεν πρέπει να τον φοβώμαστε, ούτε να αναφερόμαστε δειλά σ’αυτόν ως “ο έξω απ’ εδώ”. Ο Θεός δεν πρόκειται ποτέ να τον επιτρέψει να μας πειράξει “υπέρ ο δυνάμεθα πειρασθήναι”.

Και να η απόδειξη: “και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν”…. Αυτό ΔΕΝ σημαίνει “μην επιτρέψεις να μας πειράξει ο διάβολος” όπως πολύ πλανεμένα λένε οι σύγχρονοι θεολόγοι και δεσπότες, διότι αυτό θα ήταν υπερηφάνεια. Εδώ προσπάθησε να πειράξει τον ΙΔΙΟ το Χριστό, και δεν θα πειράξει εμάς; Ποιοί είμαστε εμείς να έχουμε τέτοια αξίωση και να νομίζουμε πως είμαστε αμέτοχοι παντοίων πειρασμών. Η πραγματική έννοια είναι “μην επιτρέψεις να πειρασθούμε παραπάνω από όσο αντέχουμε”, μη μας “μπάσεις” σε υπερβολικό πειρασμό ο οποίος θα ριψοκινδυνέψει τη ψυχή μας ένεκα της φοβίας, δειλίας και αρνησιθεϊας, διότι η κρυφή μας υπερηφάνεια συχνά μας κάνει να νομίζουμε πως αντέχουμε τα πάντα για την αγάπη του Χριστού. “Ένας τόσο δα όμως πυρετούλης κάπου 37 και κάτι” ειν’ ικανός να μας ταράξει τη γαλήνη και τον πλάνο εφυσηχασμό.

Υπάρχουν περιπτώσεις στους Βίους των Αγίων, όπου επίδοξοι υποψήφιοι μάρτυρες, διακατεχόμενοι από πνεύμα αλαζονείας, ψευδοηρωϊσμού, έσπρωξαν τον επιπόλαιο εαυτό τους στο μαρτύριο, μα όταν έφτασε η κρίσιμη στιγμή, δειλίασαν, τα έχασαν, αρνήθηκαν το Χριστό και προσκύνησαν τα είδωλα!!! Αυτό είχε ως αφετηρία την ΜΗ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ.

Πάντως, στην παραπάνω τελευταία σου απάντηση, φαίνεσαι πολύ πιο προσγειωμένος και ταπεινός, σεμνός και επιφυλακτικός, όθεν και ο διάλογός μας θα καταστεί εποικοδομητικός και ωφέλιμος. Χαίρομαι πολύ που δεν έχεις σκοπό να επιβάλλεις τη γνώμη σου και σε παρακαλώ να συνεχίσεις να την εκφράζεις σεμνά, συνεσταλμένα και ευγενικά. Χαίρομαι επίσης που “δέχεσαι τις οποιεσδήποτε παρατηρήσεις, διορθώσεις ή ακόμη και τον (καλής πρόθεσης) έλεγχο.” Αυτά τα δέχομαι και εγώ και χαίρομαι που καταλήγουμε σε συμφωνία και όχι διαφωνία, διαμάχη, έριδα και διχόνοια, διά της οποίας δοξάζεται ο διάβολος και τέρπεται επί τη απωλεία ειρήνης και ομοψυχίας.

Σε ευχαριστώ που στάθηκες αφορμή να ακουστούν κάποια πράγματα και εύχομαι εις το περαιτέρω να αναπτυχθεί ένας όμορφος δημιουργικός διάλογος προς δόξαν Χριστού.

Με αγάπη Χριστού

Νικόλαος Πανταζής
και παρακαλώ, Οδυσσέα, το “θεολόγος” πάντοτε με ΜΙΚΡΟ “θ”…

Leave a Reply