ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΣΤΙ ΒΑΥΚΑΛΙΣΜΟΣ

Θέλησα να γράψω για την ανικανότητα, αναποτελεσματικότητα, αντιφατικότητα και συνταρακτική τραγικότητα των συγχρόνων και συμβιβασθέντων “Αντι-οικουμενιστών” απάντων, των εν παντίαις “ομολογίαις πίστεως” διαπρεψάντων και ακάρπω χαρτοπολέμω διαλαμψάντων.

Θέλησα να περιγράψω τη στάση τους και να σκιαγραφήσω κωμικοτραγικά την απάθεια που επιδεικνύουν παμφαέστατα ως προς την αντιμετώπιση των αιρετικών-οικουμενιστών επισκόπων, από τους οποίους δήθεν “αποστασιοποιούνται” και με τους οποίους στην ουσία ενσωματώνονται.

Αποφάσισα να τους ξεσκεπάσω, διαγράφοντας τον ανίσχυρο και σχεδόν ανύπαρκτο αγώνα τους με μία μονοκονδυλιά, με μία λέξη, με έναν όρο πολυσύνθετο, περιώνυμο και περιεκτικό.

Έψαξα να βρω τον καταλληλότερο όρο που να προσδιορίζει, χωρίς όμως να υβρίζει, και να καλύπτει ολότελα το διαπλανητικό αυτό φάσμα και νέο φρούτο της νέας εποχής, που λέγεται “Νέα εκκλησία!”

Ένας όρος σε “-ισμός”, ασύγκριτος και διάφανα ιδανικός, στο νου μου αβίαστα προβάλλει: Bαυκαλισμός! βαυκαλίζομαι!

Φοβερό! Κοιτάζω το χάρτινο λεξικό. Ερευνώ και το διαδυκτιακό λεξικό. Χαμογελώ. “Βαυκαλίζομαι” σημαίνει:

* θρέφω ψεύτικες ελπίδες

* δημιουργώ ψευδαισθήσεις

* ποιώ πλάνο εφησυχασμό.

Επιπροσθέτως επεκτείνομαι και επεξηγώ:

* Περπερεύομαι με ανέσπερες, μη βιώσιμες θεωρίες.
* Φυσιούμαι με απατηλές υποσχέσεις
* επαναπαύομαι σε λύσεις πεπονόφλουδες και
* αναλώνομαι με αντιδράσεις φανφαριστικές και φρούδες.

Δηλαδή, αυτοικανοποιούμαι πνευματικώς με απωθημένες τάσεις και ορμές, για:

* αποστασιοποιήσεις θεωρητικές
* “Ομολογίες Πίστεως” τρανές,
* μαργαρίτες να μαδάω και να συλλέγω υπογραφές,
* συλλαλητήρια να οργανώνω και να διατρανώνω φανατικές κατακραυγές του τύπου “αίσχος”,
* να εκμεταλλεύομαι ιστορικές ιαχές του χτες, να βολεύομαι με συνθήματα από Εθνικές Εορτές όπως το “Οχι!” Άμα λάχει και βρεθεί “όφκιωρο” και κάνα λάβαρο του ’21, άντε και “βίβα Ρένα” – “Ζήτω η Ορθοδοξία!” Ζήτω η απραξία!

Α ναι, “Ζήτω και ο Βασιλιάς”, ας παραμένει κι’ αυτός αυτο-εξόριστος στη Βρετανία ο φουκαράς… Από Αθηναγόρα και Σεραφείμ Τίκα, ο Γλίξμπουργκ μας έλλειπε…

Επί πλέον, πως τον ξέχασα, “Ζήτω και ο πράσινος πατριάρχης!” Ελάτε λοιπόν να πρασινίσουμε κι εμείς, μπρος να φορέσουμε και ‘μεις, όπως έκαναν με τον Δημήτριο στην Αμερική, μπλουζάκια κοντομάνικα με στάμπα “το μπούστο” του στο στήθος! Τύφλα να’χει ο Τσε Γκεβάρα….

Νεομοδίτικη ηθική δίχως ήθος, δίχως πνεύμα Αγιοπατερικό. Όλα για το καλό του ξεπουλημένου και πολυ-προδομένου Ελληνικού Λαού. Κατακαϋμένε λαέ, όλα “για το καλό σου!”

Τουρκοκρατία, για το καλό σου!
Δικτατορία, για το καλό σου!
Αλλαγή Ημερολογίου, για το καλό σου!
Ένωση με τον Πάπα, για το καλό σου!
Παγκοσμιοποίηση, για το καλό σου!
Εβραϊκή κυριαρχία και Σιωνισμός, για το καλό σου!
Μασονία και Σατανισμός, για το καλό σου!
Σφράγισμα και χάραγμα, για το καλό σου!

Σε λίγο θα μας πουν, ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, ΚΙ ΑΥΤΟΣ, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ!

Απ’ όλο αυτό το θίασο τον Πανεθνικό, το Θέατρο Σκιών το Εκκλησιολογικό, δε λείπει και ο Μεγαλομανής, ηρωοποιημένος “Αντιοικουμενισμός”, ο διαφημιζόμενος, οργανωμένος και πολυβραβευμένος ΒΑΥΚΑΛΙΣΜΟΣ.

Και συνεχίζω ν’ αναλύω τις συναφείς έννοιες του όρου:

Βαυκαλισμός εστί η αβαρία του βολέματος και της βαρεμάρας ο βαρεμός. Ο πληρωμένος θρήνος της υποκροσίας και της “μοιρολογίστρας” χρονολατρίας ο αλληλοσπαραγμός. Των Πατέρων ο εμπαιγμός. Κοροϊδεύω τον εαυτό μου και τους άλλους, εξαπατώ τον εαυτό μου και το εκκλησίασμά μου.

“Αντι-οικουμενισμός” εστί “θα το πω στη μαμά μου!” Βαυκαλίζομαι, τραμπαλίζομαι, πέφτω και ζαλίζομαι. Τρέφω με φως τις ατροφικές ρίζες της προχωρημένης μου φαλάκρας. Ξεγελιέμαι με στείρες υποσυνείδητες αυταπάτες, κοινώς “παραμυθιάζομαι”, παραδίνομαι, συμβιβάζομαι.

Βαυκαλισμός εστί αξιοπρεπείας εξευτελισμός. Αχρικαιρίτικος νεωτερισμός, κοινοποτηριακός καθωσπρεπισμός και πλήρης εξανδραποδισμός στον Πάπα.

Βαυκαλισμός: Λατινοφροσύνης ο ανέσπερος ρομαντισμός, της Πανθρησκείας εναγκαλισμός και λατρευτικός ασπασμός του Αντιχρίστου.

Βαυκαλισμός ίσον αναισθησίας εφησυχασμός, απωλείας ο πανοικουμενικός χαμός και της δεινής Παναιρέσεως ο επεκτατισμός. Ορθοδοξίας ο διασυρμός, της Αληθείας ο εκπορνισμός. Του Ευαγγελίου ο εκφυλισμός. Κατάπτωση ομολογιακού φρονήματος, εξαχρείωση Χριστεπωνύμου πληρώματος, εξαθλίωση ιερατικής τάξεως και βαθμολογήσεως ιερέων ο πλήρης εξευτελισμός.

Βαυκαλισμός εστί συνειδήσεως πώρωση και αγωνιστικότητος πόλωση. Αιχμαλωσία υγιώς σκεπτομένου νου και δουλοπρέπεια αθώας ψυχής δι’ αρρωστημένης υπακοής. Θεμελιώδης παραχάραξη και αρνητική μεταβολή στην ουσία, στο χαρακτήρα και τη φύση της Ορθόδοξης Διδασκαλίας. Επισκοπική απραξία, Συνοδική ανυπαρξία.

Βαυκαλισμός συνεπάγεται πνευματικό “Μπαιπόλαρ”, δηλαδή διπολική διαταραχή διπροσωπίας και συναισθηματική διακίνηση βιωθερίας. Παραλογισμός συναρτήσεων μεταβλητών της ακηδίας και συσπάσεις συντεινουσών της σύνδουλης αποσυνθετικής συνυπαρξίας. Θολολογίας το Εγκώμιο, απάτη δογματική, υπάτη διαστροφή της Γραφής και κατάχρηση συστηματική του “ίνα πάντες εν ώσιν”.

Μιλούμε για δογματοποίηση ψευδούς – αντιθέου ενώσεως και αποθέωση της των πάντων ισοπεδώσεως. Πάντα δε ταύτα, “προφάσεις εν αμαρτίαις”. Αμαρτία, όχι πλέον με τη γνήσια και πρωταρχική έννοια της αστοχίας, αλλά την παραβατική θεομίσητη έννοια της ανομίας. Το “μυστήριον της ανομίας” δεν είναι πλέον κοινό μυστικό, το ξέρει “κι η κουτσή ασπασία”.

“Τας εορτάς και τας νουμηνίας, εμίσησεν η ψυχή μου” (Αμώς 5, 21). Ο Οικουμενισμός κατήντησε Ψευδενωτική Μεγαλογιορτή της Δεσποτοκρατίας κι’ ο Αντι-οικουμενισμός παρατεινόμενο υποκριτικό πανηγύρι. Έχει πανσέληνο η Σιγονταρο-οικουμενιστική νύχτα και λάμπουνε “πανστρατιά” τα άστρα της πνευματικής μοιχείας. Ο Βαμπίρ Βαρθολομαίος δαγκώνει στο λαιμό τον τγουιτερίτη ερωτά του κι’ ο Αδηφάγος δαίμων της Πορνείας της Πανθρησκειακής, ολονυκτίς οργιάζει.

Στο μυστηριακό, συνουσιακό, σατανολατρικό βωμό του Π.Σ.”ε”, όλα παίζονται και προπαντός εμπαίζεται ο Τριαδικός ημών Θεός. Η Αλήθεια μυκτηρίζεται, το Πατροπαράδοτο Σέβας υβρίζεται κι ο αιρετικόσπορος “Αχρι-καιριτισμός” κάνει θραύση. Ο γλωσσοδέτης τζιτζιμιτζιχότζιρας δένει καλά τη γλώσσα των Βαυκαλιζομένων Αντι-οικουμενιστών και περί πολλών τυρβαζομένων “παναγιωτάτων” μητροπολιτών ημών. Δι ευχών των προδοσιών αυτών η κατάρα της κρίσεως στην Πατρίδα μας.

Οι σύγχρονοι Αντι-οικουμενιστές καταχραστές της δικής μας ανοχής, προσμένουν τα εγκαίνια του Ενωτικού Οίκου Ανοχής με “Κοινό Ποτήριο” για να πουν τότε, κατόπιν εορτής, το “όχι, δεν θα πάρω.” Με τον “κουκοβιό κουμπάρο”, τον “Παναγιώτατο” Πάπα ιερουργούντα, το επισκοποκεντρικό Ζηζιούλα φωνασκούντα, τον διασύροντα και διασυρόμενον Σύρου ασχημονούντα και τον Κλασσικό Άσο του Πειραιά υποκριτικούς Αναθεματισμούς αναφωνούντα, τα βρίσκουν μια χαρά οι Ζήσηδες κι οι Μεταλληνοί καυμοί.

Από χρόνια η Σύναξη υπόσχεται ανατίναξη μα το μόνο που μετά βίας ακούγεται είναι μιαν αθόρυβη αερίων αποβολή, ενώ κάθεται αποκαθημένη και φιλοσοφεί “να αποτειχιστεί κανείς ή να μην αποτειχιστεί;” Οι τελεβάντιες “ασχήμιες” σταματημό δεν έχουν κι’ αντέχουν στο ψύχος όσοι δεδιωγμένοι και συκοφαντούμενοι Αποτειχισθέντες αναφωνούν: “Δριμύς ο Αντι-οικουμενιστικός χειμών, γλυκύς ο Αγιοπατερικός Παράδεισος!”

Leave a Reply