«Δεν θα ονομάσουμε Αίρεσι την Ορθοδοξία επειδή μερικοί έγιναν αιρετικοί» (ανωνύμου).

Αγαπητέ ανώνυμε,

Σε ευχαριστώ ειλικρινά για την πολύ καλή ερώτηση/δήλωση και την ωραία ευκαιρία που μου δίνεις να απαντήσω.

Το ότι “μερικοί έγιναν αιρετικοί” όπως λες, αυτό δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα και καθόλου περιφρονητέο. Έχει συνέπειες τρομερές. Έχει ανυπολόγιστες επιπτώσεις, καταστρεπτικές!

Είναι σαν να μου λες, «δεν θα αρνηθούμε όλη την παροχή Ύδρευσης Αθηνών επειδή έπεσαν μέσα στα Αποθέματα μερικοί τόνοι πλουτώνιο και ουράνιο (ποσότητα ραδιενέργειας ατομικής βόμβας).

Αν όμως εσύ πιείς απ’ αυτό το μολυσμένο νερό, θα το πληρώσεις πολύ ακριβά και συ και τα παιδιά σου για γενεές 14 με θανατικές ασθένειες, καρκίνους, εγκεφαλικά και τα περισσότερα «φυτά», παράλυτα εξ’ ολοκλήρου…

Ένα τεράστιο δοχείο με καθαρό πόσιμο νερό, εάν αναμιχθεί με ένα ποτήρι μόνο δηλητήριο από χλώριο και διφωσγένιο (ασφυξιογόνο συστατικό χημικών όπλων) τότε μολύνεται ολόκληρο το δοχείο, ειδικά όταν είναι ενωμένα μεταξύ τους ως «συγκοινωνούντα δοχεία». Δεν είναι αυτά «παραφιλολογία». Είναι ΣΟΒΑΡΟΛΟΓΙΑ. Ας σοβαρευτούμε λιγάκι.

Έστω και ένας μόνο επίσκοπος να έγινε αιρετικός, αυτό αυτόματα θέτει σε μεγάλη κρίση, επικινδυνότητα και μολυσματικότητα το υπόλοιπο Επισκοπικό Σώμα διότι εάν οι λοιποί διατηρήσουν Συλλειτουργική, Διαμυστηριακή κοινωνία μαζί του, τότε κοινωνούν με την αίρεσή του, ενώνονται μαζί του, έστω και εάν θεωρητικά διαφωνούν!

Όπως και στο Κοινό Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, οι πιστοί ενώνονται από κοινού διά κοινής Ομολογίας, διά του Συμβόλου της Πίστεως και της Μνημονεύσεως του ονόματος του Επισκόπου, έτσι και με την αίρεση, οι πιστοί ενώνονται πάλι με τους αιρετικούς επισκόπους διά του Μυστηρίου και διά του Μνημοσύνου.

Το θέμα είναι, ΠΟΙΑ πρέπει να είναι Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ στάση, απέναντι σε αυτούς τους «μερικούς αιρετικούς» που ανέφερες… Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο!

Και ΔΕΝ θα αυτοδιοριστούμε εμείς να εφεύρουμε αυθαίρετα μια νέα δική μας στάση και μέθοδο συνυπάρξεως, ούτε θα επιχειρήσουμε να αιτιολογήσουμε τη δική μας συμβιβαστική παραβατικότητα για να καλύψουμε τη μεγάλη μας ενοχή και την αυτοκατάκριτη κοινωνία μας με αυτούς τους αιρετικούς επισκόπους.

ΑΛΛΑ, θα επιδείξουμε την ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΗ αξιοπρέπεια, εντιμότητα και υπευθυνότητα να εξετάσουμε:

– ΠΟΙΑ στάση ακριβώς καθορίζουν οι ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ!

– Είναι μία ή είναι πολλές;

– Είναι Θεόπνευστες και Συνοδικές;

– Είναι αυθύπαρκτα, υποσυνείδητα υποχρεωτικές ή είναι «επιλεκτικές» και τάχα «δυνητικές»;

Οι Στάσεις οι Πατερικές είναι δύο, ή μάλλον μία Χρυσή Λίρα με δύο όψεις, ένας Χρυσούς Κανών με δύο διαστάσεις: Αποτείχιση (για Λαϊκούς) και Διακοπή Μνημονεύσεως (για ιερείς).

Βέβαια, και ο Ιερέας που παύει το Μνημόσυνο, Αποτείχιση κάνει, αυτό είναι αυτονόητο, διότι παύει εκκλησιαστική κοινωνία με τον εκκλησιαστικό του πρόεδρο. Απομακρύνεται (όπως ΠΡΕΠΕΙ να κάνει) από τον «Ψευδεπίσκοπο και Λυκοποιμένα» (ορισμοί των Αγίων Πατέρων, όχι δικοί μου).

Από την άλλη όψη, κατά κάποιο τρόπο, και ο Λαϊκός επιτελεί δική του σχετική «Διακοπή Μνημονεύσεως» διότι αρχικώς διατηρεί (και πρέπει να διατηρεί) Οικογενειακά Δίπτυχα της Κατ’ Οίκον Εκκλησίας. Εκεί, μνημονεύει μαζί με όλο του τον Οίκο, τον οικείο επίσκοπο, Αρχιεπίσκοπο και Πατριάρχη, ως επισφράγισμα της κοινωνίας που διατηρεί ακόμη και εκτός του Ναού.

Η «Εκκλησιαστική Κοινωνία» δεν περιορίζεται μόνο στη γεωμετρική διάμετρο ενός Ναού αλλά σε όλη την πνευματική περιφέρεια. Όταν λοιπόν ο ιερεύς και αρχιερεύς, ως επιστάτης επίσης της Κατ’ Οίκον Εκκλησίας, κηρύττει αίρεση, τότε ο Λαϊκός, δικαίως και ορθώς ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ από τα Δίπτυχα της Κατ’ Οίκον Εκκλησίας τον οικείο επίσκοπο και ΠΑΥΕΙ την Μνημόνευσή του! Δεν παραμένει οικειοθελώς θύμα του ωρυόμενου λέοντος που ζητά ποιον να καταβροχθίσει.

Όσοι λοιπόν λέγουν ότι η «Διακοπή Μνημονεύσεως» είναι μόνο για τους Ιερείς και όχι για Λαϊκούς, είναι δικαιολογίες, ελαφρονοησίες και «προφάσεις εν αμαρτίαις» για να δικαιολογήσουν την επάρατη απραξία που τους διέπει, να «δικαιώσουν» την τετραυματισμένη τους συνείδηση από ανέσπερες ενοχές συνυπάρξεως με την αίρεση.

Προσωπικά, κατέχω τον πρώτο βαθμό της Ιερωσύνης, την Χειροθεσία Αναγνώστου και έχω ένα λόγο παραπάνω να Μνημονεύω τον Οικείο Επίσκοπο στις Κατ’ Οίκον ιεροτελεστίες μας, Απόδειπνα και Παρακλήσεις.

Όμως για λόγους διακηρύξεως της ΗΔΗ πολυμερώς και πολυτρόπως ΚΑΤΕΓΝΩΣΜΕΝΗΣ Παναιρέσεως του Οικουμενισμού, από κεφαλής μέχρι τα πόδια, «γυμνή τη κεφαλή», ΔΙΕΚΟΨΑ την κοινωνία και ΔΙΕΓΡΑΨΑ από τα Οικογενειακά μου Δίπτυχα τα βλάσφημα αυτά αιρετικά ονόματα διότι δεν μου το επιτρέπει η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ μου ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΧΩ, ΔΕΝ μου το επιτρέπουν οι αρχές μου να ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΜΑΙ και ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΩ «να ΚΟΙΝΩΝΩ (επικοινωνία) τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους» (Εφεσ. 5, 11)

Πώς όμως κοινωνώ, δια-κοινωνώ και επι-κοινωνώ;

Εδώ δεν μιλούμε για Θεία Κοινωνία, αλλά για Εκκλησιολογική και Διαμυστηριακή Κοινωνία. Και σε ΚΗΔΕΙΑ να πάω, σε ΓΑΜΟ να παρευρεθώ, διατηρώ κοινωνία! Οποιαδήποτε ιεροτελεστία δεν είναι ανεξάρτητη πράξη και αυτοτελής. Γίνεται επ’ ευλογίας επισκόπου ο οποίος μνημονεύεται σε όλες τις εν γένει ιεροπραξίες.

Κοινωνώ λοιπόν, όχι μόνο Μυστηριακά, αλλά θα σου φανεί περίεργο, δεν είναι δικό μου αυτό, μα ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΟ, πως ακόμη και μ’ ένα απλό «λειτουργικό» χαιρετισμό: «Χαίρετε, την ευχή σας!» ΚΟΙΝΩΝΩ μαζί τους! Αυτό ακριβώς το «Χαίρε» καταδικάζει ο Απόστολος Ιωάννης, «ο Ευαγγελιστής της αγάπης!» Με όσους ιερείς κι αν συζητώ, αποφεύγω συστηματικά «την ευχή σου» να τους πω, και ούτε φιλώ την δεξιά τους! «Ουδεμία ευλογία παρ’ αυτών να λαμβάνετε!»

Εάν οποιοσδήποτε ιερέας ή λαϊκός «ταύτην την διδαχήν ου φέρει, ΜΗ ΛΑΜΒΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟΝ ΕΙΣ ΟΙΚΙΑΝ και ΧΑΙΡΕΙΝ ΑΥΤΩ ΜΗ ΛΕΓΕΤΕ! Ο γαρ λέγων αυτώ ‘χαίρειν’, ΚΟΙΝΩΝΕΙ τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς!» (Β΄ Ιωάν. 1, 11) Δεν εννοεί εδώ την καλημέρα. Αλλά την Διαμυστηριακή Κοινωνία. Την Εκκλησιολογία. Την συμπόρευση και την συνυπαρξία.

Όποιος συνυπάρχει, συμπροσεύχεται ή (για ιερείς) συλλειτουργεί με αιρετικούς επισκόπους, τότε ΚΟΙΝΩΝΕΙ με τα σκοτεινά τους, τα πονηρά τους έργα. Είναι πονηριά διαβολική να ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ με αιρετικούς επισκόπους όταν γνωρίζουμε καλά, και ΠΡΕΠΕΙ να γνωρίζουμε (και ΔΕΝ δικαιολογούμαστε να μην γνωρίζουμε…) πως η διδασκαλία τους είναι αιρετική, εναντίον του Χριστού (Αντί-χριστη και ά-χρηστη), εναντίον της Ορθοδοξίας και της Διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων.

Πρέπει να γνωρίζουμε και να ομολογούμε, πως και αυτοί με τη σειρά τους ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ με τον Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο και τον Εωσφόρο Πάπα. Δεν μπορούμε να παραμένουμε αδιάφοροι, αδρανείς, κοιμισμένοι, παράλυτοι με πνευματική παραλυσία, με μόνιμη ακινησία, ακηδία, αμέλεια, αργία και αργολογία, και από πάνω να επικαλούμαστε αγνωσία, άρα και ανευθυνότητα και αμνηστία.

Ούτε πάλι επιτρέπεται να εκμεταλλευόμαστε την αποφυγή-υπεκφυγή-καταφυγή συγχρόνων πνευματικών στην σιωπή και να σφετεριζόμαστε το όνομα των Νέων Αγίων Γερόντων για να καλύπτουμε τη δική μας συμπόρευση και παραμονή στην αίρεση, εν ονόματι πάντοτε μιας πλάνας, ΑΝΤΙΠΑΤΕΡΙΚΗΣ, αρρωστημένης «υπακοής».

Όταν οι ΊΔΙΟΙ οι Άγιοι Γέροντες μας προτρέπουν πολύ ΑΥΣΤΗΡΑ, όπως έλεγε πολύ χαρακτηριστικά ο Άγιος Γέροντας Παϊσιος να μην ακούμε αυτούς τους ίδιους, αλλά πρώτα απ’ όλα – και πάνω από όλους, να ακούμε τους Αγίους Πατέρες και να περνούμε πρώτα τη διδασκαλία των συγχρόνων Γερόντων από το κόσκινο των Αγίων Πατέρων, τότε πως εμείς θα το αγνοήσουμε αυτό και πως θα ξεφύγουμε από μία τέτοια διπλωματική συμπεριφορά, η οποία μας καταστά ενόχους ενώπιον Θεού;

Αυτοί θα δώσουν λόγο για τη δική τους ψυχή, εμείς για την δική μας. Αυτοί έχουν τα ελαφρυντικά τους, την διά βίου υπέρογκη ασκητικότητά τους, την αδιαμφισβήτητη αγιότητά τους, τις χιλιάδες ελεημοσύνες τους και τις μυριάδες ψυχές που ωφέλησαν με τα χαρίσματά τους. ΕΜΕΙΣ τι έχουμε;

Μπορούμε όμως να πούμε: – «Τουλάχιστον, Κύριε, δεν εμόλυνα την Πίστη, δεν κράτησα κοινωνία με ακοινώνητους…»

Τέλος, (χωρίς να εξαντλώ το θέμα), αλλά και βασική αρχή, πρέπει να γνωρίζουμε πως ΚΡΙΤΗΡΙΟ Ορθοδοξίας και Ορθοπραξίας ΔΕΝ είναι οι Γέροντες αλλά οι Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες! Μη το ξεχνούμε αυτό και ΜΗ το συγχέουμε αυτό!

Οι Άγιοι Πατέρες αποκλειστικά, είναι οι αλάνθαστοι Καθοδηγοί μας. Όταν ένας, για παράδειγμα, ΜΕΓΑΣ Πατέρας της Εκκλησίας, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «τόλμησε» να ΠΑΥΣΕΙ την Μνημόνευση του Πατριάρχου του, Ιωάννη Καλέκα, ΠΡΙΝ από οποιαδήποτε «Συνοδική Διαγνώμη» και κατόπιν αναθεματίστηκε από αυτόν εις αιωνίαν κόλασιν για αυτό του το τόλμημα, εμείς ΠΟΙΟΙ είμαστε να λέμε «η Αποτείχιση και Διακοπή της Μνημονεύσεως είναι σχίσμα…;;;!!!) Είναι σχισματικός ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και εκτός Σώματος Χριστού; Είναι σχισματικός ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και εκτός Σώματος Χριστού;

Όταν το Άγιο Πνεύμα, μία εκατοντάδα Αγίων Πατέρων και ένας Φοβερός και Μέγας Πατήρ, ο Ιερότατος Φώτιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ορίζουν Ιερό Κανόνα που τονίζει και υπογραμμίζει πως οι Αποτειχίζοντες εαυτούς «ΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΙ ΤΗΝ ΕΝΩΣΙΝ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΚΑΤΕΤΕΜΟΝ», εμείς ΠΟΙΟΙ είμαστε να λέμε, να υβρίζουμε και να συκοφαντούμε εν Χριστώ αδελφούς ότι βρίσκονται τάχα «εκτός Σώματος Χριστού» μόνο και μόνο επειδή έκαναν πράξη αυτήν τη Θεϊκή Εντολή και απομακρύνθηκαν από Ψευδεπισκόπους και Λυκοποιμένες για να προστατέψουν την αθάνατη ψυχή τους;

Γιατί τους κολάζουμε κι εμείς;

Γιατί τους φιμώνουμε και τους διώκουμε;

Γιατί τους λογοκρίνουμε και περιθωριοποιούμε;

Γιατί τους αντιστρατευόμαστε και αδίκως πολεμούμε;

“Σαούλ, Σαούλ, ΤΙ ΜΕ ΔΙΩΚΕΙΣ;;;” (Πράξεις 9, 4).

 

Σχόλιο στο Ιστολόγιο “Ομολογία”:

Ανώνυμος 16 Μαΐου 2015 – 10:47 μ.μ.

Ευχαριστούμε τον κ. Πανταζή για τη θεολογικότατη αυτή απάντησή του. Έχουμε ανάγκη από τέτοιους Θεολόγους γιατί από τους νεωτεριστές και οικουμενιστές μπουχτίσαμε. Το καντιωτικό πνεύμα πρέπει να συνεχιστεί και να έχει διαδόχους….

 

Απάντηση:

Σε ευχαριστώ αγαπητέ μου ανώνυμε. Θεού το δώρον, για αυτούς που θέλουν να εκτιμούν την ελάχιστη συνεισφορά μου στον αγώνα της απομακρύνσεως από τους Οικουμενιστές.

Η δε μεγαλύτερη παγίδα στην οποία πέφτουν αλόγιστα και άσοφα οι ταλαίπωροι «Αντι-Οικουμενιστές», το πονηρότερο – σατανικότερο κόλπο των Οικουμενιστών είναι να πείθουν όσους σκέπτονται να απομακρυνθούν-αποτειχιστούν από αυτούς, ότι εάν το κάνουν, αμέσως θα βρεθούν τάχα “εκτός εκκλησίας….”

Συμφωνώ απολύτως. Είμαστε ΕΚΤΟΣ εκκλησίας!

Αλλά, το θέμα είναι… ΠΟΙΑΣ ακριβώς εκκλησίας;

Εάν πρόκειται για την Νέα «εκκλησία» του βεβήλου και σατανικού του Π.Σ.«ε», εάν πρόκειται για την “εκκλησία πονηρευομένων” και αιρετικών Οικουμενιστών που προσκυνούν τον Πάπα και αναγνωρίζουν σωτηρία στην ετεροδοξία, (δεν αναφέρομαι στις σπάνιες εξαιρέσεις…οι οποίες δεν αποτελούν τον γενικό κανόνα) τότε, ΝΑΙ, θέλουμε και επιθυμούμε να είμαστε ΕΚΤΟΣ αυτής της “εκκλησίας” διότι αυτή ΔΕΝ είναι η Εκκλησία του Χριστού! Δεν είναι αυτό το Σώμα Χριστού, ηνωμένο με το Εωσφορικό Π.Σ.”ε”!

Ο Θεάνθρωπος Χριστός, το ΦΩΣ το Αληθινόν, ΔΕΝ καταδέχεται να ενωθεί, να κοινωνεί με το σκότος, με το ψεύδος, με την αίρεση και την πλάνη και όσοι τολμούν και αναμιγνύουν τον Χριστό σε αυτή την πλεκτάνη, ΔΕΝ είναι του Χριστού…

«Καν άγγελος εξ’ ουρανού» εμφανιστεί και μου πει, “Νίκο, είσαι λάθος, είσαι πλανεμένος”, θα κάνω επάνω του τρεις φορές το σημείον του Σταυρού, και αφού του φωνάξω: «Ύπαγε οπίσω μου, σατανά!» (διότι είμαι πάρα πολύ αμαρτωλός ώστε να αξιωθώ αγγελικής οπτασίας), τότε εξεταστικά θα τον ρωτήσω:

«ΔΕΧΕΣΑΙ όσα πρεσβεύει ο Βαρθολομαίος, ή όσα δέχονται οι Άγιοι Πατέρες; (διότι οι Διδασκαλίες των δύο, είναι άκρως αντίθετες, εξ’ ολοκλήρου διαφορετικές!). Εάν ήρθες να μου διδάξεις ΕΤΕΡΟΝ ευαγγέλιον, άντε χάσου από μπροστά μου, ΜΑΡΑΝ ΑΘΑ, κατηραμένε!

Είμαι σίγουρος πως θα εξαφανιστεί, με γέλιο μάλιστα φρικιαστικό μιας μάγισσας….

Όταν ο Απόστολος Παύλος μας προειδοποιεί τόσο αυστηρά, ΜΗΝ πέφτετε θύματα αγγέλων, αυτό ΔΕΝ ήταν «σχήμα λόγου». Οι επίσκοποι αναφέρονται ως «άγγελοι» στην Καινή Διαθήκη: «Τω αγγέλω της εν Εφέσω εκκλησίας».

Όταν αυτοί οι «άγγελοι» μας κηρύττουν «έτερο ευαγγέλιο», διαφορετικό από αυτό των Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων, τότε εμείς, οι πιστοί, οι λαϊκοί, πρέπει, υποχρεούμαστε κατά την εντολή του Λόγου του Θεού, να τους απευθύνουμε το «ΑΝΑΘΕΜΑ ΕΣΤΩ!» (Γαλάτας 1, 9).

Το Ανάθεμα σημαίνει αγία και δίκαιη κατάκριση, ΚΑΤΑΔΙΚΗ, διαχωρισμός, Απομόνωση, Απομάκρυνση, ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ. Δεν είναι «δυνητικός» ούτε «επιλεκτικός» αυτός ο χωρισμός! Είναι εντολή Θεού! Προσταγή Χριστού! Διαταγή των Αποστόλων, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΥΜΕ, δηλαδή, να τους ξεχωρίζουμε από τους πιστούς, να διαχωριζόμαστε από αυτούς και να μην έχουμε ΚΑΜΙΑ κοινωνία! Το “Ανάθεμα” δεν είναι απόδοση “κατάρας” αλλά είναι προσδιορισμός και διαχωρισμός Αληθείας και ψεύδους! Είναι ΟΜΟΛΟΓΙΑ!

Το χωρίο αυτό, αναφέρεται σε ΠΙΣΤΟΥΣ ΛΑΙΚΟΥΣ. Σε «πόδια» όπως μας χαρακτηρίζουν. Σε απλούς «αγγέλους» και όχι «Αρχαγγέλους» όπως οι συμβιβασμένοι επικαλούνται και οι συμπορευτές δικαιολογούνται. Όταν ένας ολόκληρος Απόστολος Παύλος μας διατάζει να ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΥΜΕ «αγγέλους» – επισκόπους όταν διδάσκουν αντίθετα από την Ορθοδοξία, τότε όσοι λένε δειλά και υποκριτικά το «μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε», διαφθείρουν την Ευαγγελική Αλήθεια και η διαφθορά της Αληθείας είναι αίρεση!

Και κάτι τελευταίο για αυτούς που νομίζουν ότι απεχθάνομαι τους ανωνύμους. Όχι. Την ανώνυμη επίθεση, κατηγορία και συκοφαντία πολεμώ. Και δεν απαντώ σε σένα επειδή με επαίνεσες, το ξαναλέγω, Θεού το δώρο, αλλά σου απαντώ διότι θέλω να δείχνω ευγνωμοσύνη, έστω και σε ανωνύμους, οι οποίοι εκτιμούν τον αγώνα μας.

Καλόν αγώνα ανώνυμε!

 

 

Leave a Reply