ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΤΟΥ ΣΥΝΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΝΤΟΣ ΑΔΕΛΦΟΥ ΜΟΥ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ
ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΤΟΥ ΣΥΝΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΝΤΟΣ ΑΔΕΛΦΟΥ ΜΟΥ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ,
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Και πάλι αδελφέ μου Κωνσταντίνε, σε ευχαριστώ για το βίντεο το οποίο μου απέστειλες προσωπικώς. Αποτελεί για μένα τιμή καθότι εκτιμώ τον κόπο σου και την θυσία σου ενώ αναγνωρίζω την αγάπη σου για την Αγιοπατερική Ακρίβεια και την αγωνία σου «υπέρ ευσταθείας των του Θεού (τοπικών) εκκλησιών» των Αποτειχισμένων κληρικών και λαϊκών ανά την οικουμένη.

«Μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω!» (Α΄ Τιμ. 4, 12). Η αλήθεια δεν λογιέται με την ηλικία. Η ορθότητα δεν προϋποθέτει ακαδημαϊκότητα και η εμπειρία δεν εγγυάται μόνο στα πτυχία. Υποχρεούμαστε να είμαστε αμερόληπτοι και αντικειμενικοί εν πάσι.

Δοξάζω τον Θεό για την Ορθόδοξη και Αγιοπατερική σου τοποθέτηση στο κρίσιμο και καυτό Ημερολογιακό θέμα καθώς και την ανάγκη άμεσης επιστροφής μας στο Παλαιό Ημερολόγιο για λόγους κυρίως Ορθοδόξου Ενωτικής Ομολογίας, για λόγους απαρνήσεως της Μασονικής ιδιότητος του Εντολοδόχου, ψευδοπατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη και τέλος για λόγους παραμονής μας στην Διαχρονική Εκκλησία του Χριστού χωρίς «συγκοινωνίαν τελείαν και υποταγή προς το υπερέχον…»

Συμφωνώ σε όλα και τα αποδέχομαι όλα. Εύχομαι ο Θεός να μας βοηθήσει όλους στην σύντομη συλλογική και κατά πάντα ομολογιακή απάρνηση της μασονικής Μεταξακιακής αποφάσεως-εντολής περί αλλαγής στο Νέο, ΟΣΟ κι αν μας βολεύει.

Η πικρή και ωμή αλήθεια είναι αυτή: το Νέο Ημερολόγιο μας βολεύει και μας «ειρηνεύει» στις καθημερινές μας σχέσεις και ασχολίες, σε επίπεδο:

α) οικογενειακό
β) εργασιακό και
γ) εκκλησιαστικό.

Δεν είναι καθόλου εύκολο για μας ακριβώς επειδή δεν διαθέτουμε φρόνημα μαρτυρικό, δεν είμαστε διατεθειμένοι να υποστούμε διωγμό εσωτερικό, διαπροσωπικό κλονισμό, κατατρεγμό από τον κοινωνικό περίγυρο, διαταραχή στην ομαλή ροή του πολιτειακού χρόνου κλπ.

Επειδή λοιπόν όλα αυτά μας τρομάζουν, ασκούμε αρνητική επιρροή στους γέροντές μας, οι οποίοι από λεπτότητα και ευαισθησία δεν θέλουν να σταθούν αιτία για όλη αυτή την φασαρία, εφ΄ όσον αυτοί θα έδιδαν ευλογία για την επιστροφή. Δεν θέλουν να κατηγορηθούν για διάλυση οικογενειών και εμείς εκμεταλλευόμαστε αυτή τους την αδυναμία. Βρίσκουμε «το κουμπί» τους…

Ας προσευχηθούμε ο Θεός να φωτίσει τον π. Ευθύμιο και όλους του Αποτειχισθέντες ιερείς και μοναχούς να σταθούν υπεράνω των θετικών σημείων της αστρονομικής διορθώσεως και να υπολογήσουν, αφού πρωτίστως Αγιοπατερικώς ζυγίσουν – την υπερέχουσα βαρύτητα των αρνητικών και καταδικαστικών σημείων, ότι η εντολή για αλλαγή δόθηκε από Μασόνο, Εωσφοριστή, Αιρετικό, ψευδοπατριάρχη και
Λυκοποιμένα.

Δεν μπορούμε να στεκόμαστε ανέμελοι, αδιάφοροι και να διατεινόμαστε στον λύκο τον σιχαμερό:

«Λύκε, λύκε, άκου να σου πω: δεν μου αρέσει η παναιρετική στολή σου, το ένδυμα προβάτου που φορείς, δεν μου αρέσει η καραγκιοζιλίτικη ποδιά σου η Μασονική, δεν μ΄ αρέσει το Μασονικό σου δαχτυλίδι αλλά μ΄ αρέσει πολύ το χρυσό σου το ρολόϊ… δε χάνει ούτε λεπτό! Δωσ΄ το μου να το φορώ κι εγώ!»

«Πατάξω τον ποιμένα». Θα τον υποτάξω στην Μασονία, την Θεοσοφία, την σατανολατρεία και «διασκορπισθήσονται τα πρόβατα» στην Ημερολογιολατρεία. «῾Ο λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα.» (Ιωάν. 10, 12). Κάνει εντύπωση εδώ, πως δεν λέγει «ο λύκος αρπάζει και καταβροχθίζει» ως φυσικό επόμενο, αλλά «ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα.»

Όσο καλή κι αν είναι η χρονομετρική διόρθωση αυτή (και είναι όντως καλή, σχεδόν τέλεια), όμως σημασία μεγαλύτερη και ουσιαστική έχει το φρικτό και τραγικό
αποτέλεσμα, ο αντίχριστος καρπός αυτής της αλλαγής: ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ.

Και όπως, Κωνσταντίνε, θέτεις ακριβέστατα το θέμα στην σωστή του βάση, εφ΄ όσον αποδεχόμαστε την εντολή ενός Μασόνου (ασχέτως περιεχομένου) τότε αυθύπαρκτα τον αναγνωρίζουμε ως αληθινό κανονικό ποιμένα με εξουσία, δικαιοδοσία και κυριαρχία επάνω μας.

Θα πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι, όπως υπάρχει πολιτειακώς η Λαϊκή Κυριαρχία, έτσι υπάρχει και εκκλησιολογικώς, η Προβατική Κυριαρχία η οποία δεν είναι εφεύρημα δικό μου αλλά την διδάσκει ο Ίδιος ο Χριστός στο Κεφ. 10 του Κατά Ιωάννην!

Τα πρόβατα έχουν την κυρίαρχη δύναμη να ακολοθούν τον Αληθινό Ποιμένα αυτεξουσίως και να φεύγουν από τους κακούς και φθοροποιούς ποιμένες. Να αναγνωρίζουν την γνήσια φωνή ή να απορρίπτουν την ψεύτικη και απατηλή φωνή, να αρνούνται το κάλεσμα για καταστροφή.

Ομολογώ με κάθε αντικειμενικότητα και αμεροληψία ότι μία τέτοια βασική ημερολογιακή διόρθωση η οποία όντως λύνει πολλά και σοβαρά προβλήματα του Ενιαύσιου Κύκλου του Παλαιού, δεν παύει να είναι μία άλλη μορφή “ευλογίας” και ευεργεσίας. Τί να την κάνουμε όμως τέτοια “ευλογιά” διορθωτική;

Οι Άγιοι Πατέρες μπορεί να δέχτηκαν παρόμοια “ευλογία” ειδωλολατρική, το Ιουλιανό, από τον Ιούλιο Καίσαρα, για λόγους ομαλότητος, σταθερότητος, ενότητος και ομοψυχίας. Ήταν και αυτοί Επιστήμονες και μάλιστα Θεόπνευστοι και γνώριζαν έστω διορατικώς και προορατικώς, τις ατέλειες του Ιουλιανού. Θα μπορούσαν κάλλιστα να εφεύρουν και δικό τους πιό καλό, πιό ακριβές κι ορθό, οντολογικό και κυριολεκτικό “Πάτριο” αλλά δεν το έκαναν διότι διέβλεπαν τα σίγουρα και αναμενόμενα Ημερολογιακά Σχίσματα και προτίμησαν την χρονομετρική ανακρίβεια από το τρισκατάρατο και Θεομίσητο Σχίσμα.

Έκαναν απλή χρήση του Ιουλιανού, το οποίο και αυτό με την σειρά του, στην εποχή του, ήδη αποτελούσε κάποια τρέχουσα διόρθωση ενός άλλου προηγουμένου λαθεμένου και ανακριβούς ημερολογίου. Η επιστήμη δεν σταματά αλλά συνεχώς εξελίσσεται.

Η διαφορά όμως είναι πως ο Ιούλιος Καίσαρ δεν ήταν κάποιος εν ενεργεία ποιμενάρχης και πατριάρχης των Αγίων Πατέρων, μάλιστα και ΜΑΣΟΝΟΣ, ειδ΄ άλλως ΔΕΝ θα αποδεχόταν ποτέ το ειδωλολατρικό Ιουλιανό αλλά θα Αποτειχίζονταν από αυτόν, μόνο και μόνο εξ΄ αιτίας της μασονικής του ιδιότητος διότι αυτό αποτελεί δημόσια διδασκαλία “γυμνή τη κεφαλή” της Μασονικής αιρέσεως. Οι Άγιοι Πατέρες έκαναν χρήση του Ιουλιανού διότι ήταν πεπεισμένοι πως δεν διακινδύνευε την ενότητα και δεν θα προκαλούσε ρήξη στον άραφο Χιτώνα του Χριστού.

Για να το πω αλλιώς:

Εάν ζούσε σήμερα ο ΜΑΣΟΝΟΣ Μεταξάκης και Αρχιεπίσκοπος Ελλάδος ο παγανιστής Χρυσόστομος Σμύρνης και διέταζαν αυτοί την Εκκλησία να αλλάξει το τρέχον Νέο Γρηγοριανό, (διότι ο ίδιος ως πατριάρχης εφεύρε άλλο Νεότερο, ακριβέστερο και τελειότερο) και προσέθετε ας πούμε άλλες 7 μέρες στις ήδη υπάρχουσες 13 και γίνονταν αυτές 20 όλες μαζί, και το ονόμαζε Καλαφάτειο Ημερολόγιο, θα το δεχόμασταν;

Και εάν πάλι βλέπαμε τους πιστούς σήμερα να διαμαρτύρονται μέχρι αυτοθυσίας, να μην δέχονται την νέα αυτή αλλαγή και πάλι βλέπαμε πως αυτή προκαλούσε άλλα τόσα Σχίσματα στην Εκκλησία, και τα βίωνε επωδύνως ο ίδιος π. Ευθύμιος, θα αποδεχόταν και πάλι αυτήν την Νέα διόρθωση την αστρονομική; Θα έγραφε πάλι άρθρο εξυμνώντας το Νέο Καλαφάτειο Ημερολόγιο, αναλύοντας μια ολόκληρη κατεβατή σειρά επιχειρημάτων «παραμένω στο Νέο διότι… παραμένω στο Νέο διότι….» κλπ;

Ας ακούσουμε την ταπεινή αυτή φωνή του αδελφού Κωνσταντίνου. Κωνσταντίνος σημαίνει σταθερός κι αν μείνουμε αμετακίνητοι και σταθεροί στην λειτουργική ενότητα θυσιάζοντας την χρονομετρική ακρίβεια και εφαρμόζοντας την Αγιοπατερική Ακρίβεια, τότε θα έχουμε πολλά να προσφέρουμε στον αγώνα εναντίον της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού, διότι θα απαρνηθούμε τις επιταγές των προδρόμων του, θα απορρίψουμε τα όργανά τους, είτε είναι αυτά δεσποτοκρατικά, είτε είναι υλικά, είτε είναι χρονομετρικά.

Ας το σκεφτούμε. Η αλήθεια είναι ότι μπορούμε. Και το αποδεικνύουμε πολύ εύκολα κάθε φορά που επισκεπτόμαστε το Άγιο Όρος. Ακολουθούμε αδιαμαρτύρητα και ανώδυνα το Παλαιό. Γιατί; Διότι αυτομάτως, αυτοπροαιρέτως, εκουσία βουλή, αποδεχόμαστε με όλη μας την ψυχή τους λόγους τους οποίους αποφάσισαν άπαντες οι Αγιορείτες Μοναχοί να παραμείνουν στο Παλαιό, στο Ιουλιανό. Ασπαζόμαστε και μεις πολύ εύκολα ως επισκέπτες τους λόγους αυτούς και σεβόμαστε την επιλογή τους. Όταν επιστρέφουμε στις πόλεις, πάλι πολύ εύκολα ακολουθούμε το Νέο. Ας δείξουμε λοιπόν την ίδια ευκολία και τώρα.

Βεβαίως, βεβαιότατα προέχει και υπερέχει ο αγώνας εναντίον της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού. Το πρώτο δεν ακυρώνει το δεύτερο. «Ταύτα έδει ποιήσαι, κακείνα μη αφιέναι.» Δεν είναι θέμα δογματικό. Είναι θέμα ενωτικό, θέμα Λειτουργικό. Εφ΄ όσον δεν μπορούμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας στο Νέο, ας τις ενώσουμε στο Παλαιό, θυσιάζοντας το «εγώ», αποβλέποντας στην «ισχύ εν τη ενώσει!»

«Όσοι πιστοί!»

Πηγή:
http://www.wallingoff.com/926

Leave a Reply