ΚΑΛΑΦΑΤΙΣΣΑ ΚΑΙ ΧΙΟΠΟΛΙΤΙΣΣΑ ΜΟΙΡΑ

Δεν μπορείς, Ψευδοσύνοδος εσύ, με εωσφορικής υπερηφανείας δόση περισσή, να μας επιβάλλεις για διαχρονικό υπόδειγμα προς μίμηση και απόδοση τιμής έναν αμετανόητο και αμετάκλητο παγανιστή, ένα δεδηλωμένο Μασώνο, του Βάαλ-Μ.Α.Τ.Σ βέβηλο λατρευτή, της θηριώδους πανθρησκείας αποθεωτή, ψευδεπίσκοπο και λυκοποιμένα!!

Δεν μπορείς, Χριστόδουλε και Παπόδουλε εσύ, που τόσα και τόσα ανέκδοτα σκόρπαγες απνευστί-χαχανιτί, στα Μέσα περιχαρώς, να μας πλασάρεις σατανομαεστρικώς το πιο μεγάλο και χαρακτηριστικό “ανέκδοτο” απ’ όλα, ανέκδοτο όχι για γέλια μα για κλάματα, μέγα θρήνο και κοπετό, ανέκδοτο για αποτρόπαια απόρριψη και για εμετό, ανέκδοτο σε πρώτη έκδοση να εκδίδει τον δαιμονιοδέστατο παγανισμό και να προωθεί παμφαέστατα την παγκόσμια επικράτηση της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού!!

Όχι, δεν μπορείς εσύ, Ανίερη Σύνοδος ενδημούσα και δημαγωγούσα, των δαιμόνων ο Δήμος και επικρατούσα Διαρκής, η την παναίρεσιν επεκτείνουσα και αποκτένουσα προφήτες και ιερομονάχους ομολογιακούς, να μας καταπλήττεις παταγωδώς και σκανδαλοποιώς, ορώντες “εν αγίοις” λογισθέντα, τον της Ορθοδοξίας την ισχύν καθελόντα και συν εαυτώ αράς εγείραντα και Νεοεποχίτας πάντας δουλοποιήσαντα Χρυσόστομον Καλαφάτην, ώ Καλοφάτες και Καλοφαγάδες, που βαστάτε κακάσχημη εικόνα και χαρτί, ζαχαροκάντιο ζυμωτή, χαρτί και καλαμάρι, τροπάρι του επάρατου δεσποτοκρατισμού και Απολυτίκιο της ανελεύθερης και ανέσπερης κυριαρχίας του συμβιβασμού! Φιλότιμο και τσίπα ουδαμού!

Δεν μπορείς, και δεν σου επιτρέπεται, ω βλάσφημη Βοσπορίτισσα και Χιοπολίτισσα εσύ, να παραβγαίνεις ως άστρο της οικουμενιστικής αυγής, τον ύπνο της παποφιλίας να κοιμάσαι, να ξεχνάς να μην θυμάσαι, όσα κακά και τέρατα, όσες προδοσίες και κέρατα μας φόρεσαν της δύσεως οι ποδαροπροσκύνητοι πάπες!!

Ώ Νήσος Χίος! Ποια μοίρα κακομοίρα, σ’ άφησε χωρίς πορφύρα και τώρα προσκυνάς πορφυρογέννητες και πορφυρόστρωτες αφίξεις, ήξεις-αφίξεις Αιρεσιαρχικές, του “παναγιωτάτου” αυτού Πάπα εξαγιαστικές; Γι’ αυτά τα πατριαρχικά μάτια καίει το καντήλι στο πλανεμένο πανελλήνιο δείλι, κι’ αυτή η ψευδενωτική ελπίδα που `χει ανατείλει, μοσχοβολάει ο οικουμενιστικός καιρός καημούς αλαργινούς της “Νέας εκκλησίας!” Γι’ αυτό το δεσποτοκρατικό σώμα, τ’ άχαρο κι απογεγυμνωμένο από χάρη σώμα, μέχρι κι ο πνευματικός θάνατος πεθαίνει διπλά ακόμα κι έχει νέους και πολλούς ο Θεός κι η Παναγία εχθρούς.

Αυτούς τους ξέρουμε, τους “φίλους” μας φοβόμαστε τους “Αντι-οικουμενιστές”, τους “αδελφούς” και “φίλους” τους ΣΙΓΟΝΤΑΡΟ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ, τους της Αγιοπατερικής Αποτειχίσεως “εξορκιστές”, τους της γεροντιακής υπακοής καταχραστές, τους Συναξιακούς και Συνυπαρξιακούς της Παναιρέσεως Προωθητές, τους ασυνείδητους του Π.Σ.”ε” Ενσωματωτές και ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥΣ ΒΙΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ!!!

Leave a Reply