Ο ΟΡΘΟΣ ΕΠΑΙΝΟΣ, ΟΙ ΟΡΘΩΣ ΔΙΩΚΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ Η ΟΡΘΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

Ο ΟΡΘΟΣ ΕΠΑΙΝΟΣ, ΟΙ ΟΡΘΩΣ ΔΙΩΚΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ Η ΟΡΘΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

Στο Ιστολόγιο «Κατάνυξις» διάβασα το παρακάτω υπερβολικό, υπεροπτικό και υπερυψωτικό άρθρο του αγαπητού αδελφού Ιωάννου Μακαρούνη, με τίτλο:

«Ο Άνθιμος αγιοκατατάσσει τον π. Νικόλαο Μανώλη!» (εδώ)

Αγαπητέ μου αδελφέ Ιωάννη

Αν και δεν γνωριζόμαστε, παρ΄ όλο που κατανοώ το ταπεινό σου πνεύμα προσπαθείας υποστηρίξεως και στηριγμού καθώς και αυθορμήτου εκφράσεως εντόνου θαυμασμού προς το πρόσωπο του π. Νικολάου, θέλω να σε παρακαλέσω ταπεινά να προσέχουμε πολύ και να αποφεύγουμε οποιεσδήποτε τάσεις “αγιοκατατάξεως” και κρυφής, υποσυνειδήτου, παπικού τύπου “αγιοποιήσεως”.

Στο συγκεριμένο σου τίτλο, ο όρος «αγιοκατατάσσει» έπρεπε να πει σε εισαγωγικά. Ο π. Νικόλαος είναι όντως μακάριος, “μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης” αλλά όχι και άγιος με έμμεση επισκοπική αγιοκατάταξη… μην τρελλαθούμε!
Το ωραίο όμως και αληθινό, τα τρανταχτό και ομολογιακό που είπες είναι: “προτιμώ την Ακρίβεια!”

Εύχομαι να σε ακούσουν τουλάχιστον σ΄ αυτό. Ας ακούσουν και τον της συνειδήσεως αλέκτορα ο οποίος επτάκις αναφωνεί: Η Αγιοπατερική Ακρίβεια πρέπει να εφαρμοστεί και όχι η παρανομία της οικονομίας…

π. Νικόλαε,

Μην δεχτείς και συ τέτοιο υπερβολικό έπαινο διότι “αχρείοι δούλοι άπαντες εσμέν και ποιούμεν ό οφείλομεν ποιήσαι…” Ο Απόστολος Παύλος έσκισε κυριολεκτικά τα ρούχα του όταν οι κλυδωνιζόμενοι στο καράβι σώθηκαν από τις πρεσβείες του και έπεσαν να τον προσκυνήσουν! Αρνήθηκε κατηγορηματικά μετ΄ οργής τέτοια “αγιοκατάταξη” και αποθέωση. Άπαγε!

Οφείλεις να συμβουλέψεις τα παιδιά σου να προσέχουν μην πέσουν στην επάρατη προσωποληψία και γεροντομανιακή κολακεία. Και εσύ ο ίδιος, και εγώ που τα γράφω, κι ο π. Θεόδωρος, ο π. Φώτιος, ο π. Ευθύμιος, ο π. Σάββας και όλοι μας ενδέχεται να πέσουμε σε λάθη εάν δεν προσέξουμε τον εαυτό μας. Και όντως κάπου λανθάνουμε… Στην Ορθοδοξία ουδείς ατομικώς αλάθητος… Μόνον μία Οικουμενική Σύνοδος είναι αλάθητη και Θεόπνευστη, μην το ξεχνούμε αυτό.

Δεν σε κατηγορώ ότι προωθείς τέτοιες καταστάσεις ή τέρπεσαι από τέτοια υπερβολική εξύψωση, αλλά τα παδιά σου, από υπερβολική αγάπη πάλι, είναι πολύ εύκολο να ξεγλυστρίσουν ασυνείδητα σε τέτοιο λάθος το οποίο όμως δύναται να δημιουργήσει κρυφή υπερηφάνεια στην ψυχή σου. «Πρόσεχε σεαυτώ».

Τέλος, παρατηρώ πως οι αδελφοί του Ιστολογίου συνεχίζουν συστηματικά να υπερτονίζουν αποκλειστικά τα δύο αυτά ονόματα, του π. Θεοδώρου Ζήση και το δικό σου, αποφεύγοντας να αναφερθούν και σε άλλους ιερείς και “συλλειτουργούς υμών” ιδίως αποσιωπώντας το όνομα του πάρα πολύ σεβαστού σε όλους, π. Ευθύμιο Τρικαμηνά, τον εδώ και πολλές δεκαετίες ομολογητή, λες και αυτός είναι όντως “καθηρημένος” και διεγραμμένος από την λίστα των διωκωμένων εν Χριστώ ιερέων.

Είναι λάθος σας εκκλησιολογικό, εσένα και του π. Θεοδώρου με τεράστιες επιπτώσεις μολυσμού πνεύματος και πίστεως σε μυριάδες ψυχές, να στέλνετε το ποίμνιό σας εκεί στους αιρετικούς ψευδεπισκόπους και λυκοποιμένες από τους οποίους εσείς απομακρυνθήκατε, για αγιασμό και σωτηρία…

Αυτή η αντιπατερική σας οικονομία την οποία λίαν καταχραστικώς κάνετε, έστω εν ονόματι των «ποιμαντικών σας αναγκών» και των αναγκών του ποιμνίου σας για λήψη μυστηρίων, δεν έχει καμία απήχηση στους Αγίους Πατέρες. Είναι παντελώς ξένη στην Πατερική Παράδοση. Είναι «αποτείχιση» συμβιβασμένη και κατά πάντα, εν παντί, διά παντός «ειρηνευμένη».

Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, Επίσκοπος Εφέσου, όταν επέστρεψε στην επισκοπή του, όχι μόνο αρνήθηκε να μνημονεύει τον πατριάρχη του Μητροφάνη, αλλά αρνήθηκε κατηγορηματικώς να διατηρεί εκκλησιαστική κονιωνία με όσους άλλους συνεπισκόπους του και ιερείς συνέχισαν να μνημονεύουν τον πατριάρχη τους.

Μάλιστα απείλησε αυστηρώς πως δεν ήθελε κανένας από αυτούς τους «αλητηρίους» (αλήτες της πίστεως) να τολμήσει να παραβρεθεί στην κηδεία του ή στα μελλοντικά του μνημόσυνα και εκλιπαρούσε εάν δεν βρεθεί ιερέας ο οποίος να μην μνημονεύει, να ταφεί ακήδευτος!

Ομολογώ ειλικρινά πως όταν το πρωτοδιάβασα αυτό, αμέσως πήρα χαρτί και στυλό και έγραψα κάτι παρόμοιο με αυτό, υπέγραψα με μάρτυρα την σύζυγό μου Αγγελική, πως εάν γαρ πορευθώ εν μέσω σκιάς αιφνιδίου θανάτου, εάν εν τέλει δεν βρεθεί ιερέας που να μην μνημονεύει τον αρχιβλάσφημο ψευδοαρχιεπίσκοπο Αυστραλίας, Στυλιανό Χαρκιανάκη, ή που να μην βρίσκεται κάτω από άλλον πατριάρχη οι οποίοι όλοι βρίσκονται σε κοινωνία με τον Βαρθολομαίο, ας έλθει τότε ο καρδιακός μου φίλος και συναποτειχισμένος αδελφός εν Χριστώ, Πέτρος Μάρκου, έστω με την χειροθεσία «Αναγνώστου» στα μνήματα, την Νεκρώσιμο Ακολουθία να μου ψάλλει…

Εάν λοιπόν για μένα, τον εν πολλαίς αμαρτίες βουτηγμένο και στα φρικτά πάθη υποταγμένο, είναι τόσο εύκολο να ζητήσω στο στερνό μου ξεψύχισμα κάτι τέτοιο, για σας που πιάνετε στα χέρια σας το Σώμα και το Αίμα Χριστού, που αξιώνεστε Θεοσημείας εξ΄ ουρανού και αυτοδιαφημίζεσθε περισπούδαστα παντού, απορώ, γιατί είναι τόσο δύσκολο; Γιατί δεν το κάνετε;

Εσείς οι σύγχρονοι οικονομιστές και της συγκαταβάσεως καταχραστές, γιατί δεν μιμείσθε και εσείς τον Άγιο Μάρκο, εφ΄ όσον “τιμή Αγίου, μίμησις Αγίου;” Η μόνο αυτός είναι «Άτλαντας» και μεις «που δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα» να «φουντάρουμε» στον Αντλαντικό Ωκεανό;

Και πώς μετά να περιμένουμε να μας χαρίσει ο Θεός αποτειχισμένους ιερείς, όταν εμείς το ποίμνιο βολευόμαστε μυστηριακώς και δεν υπάρχει λόγος να αποτειχιζόμαστε, “μηδενός διώκοντος;” Πώς από τη μια να παρακαλώ τον Θεό να μας στείλει εδώ στην έρημο της Αυστραλίας αποτειχισμένο ιερέα και από την άλλη να πηγαίνω στο ναό της ενορίας μου και να ενσωματώνομαι με τον Αρχιβλάσφημο Στυλιανό διά της Μνημονεύσεώς του και να κοινωνώ “λες και δεν τρέχει τίποτα”;

Πώς τολμάς, π. Παΐσιε Παπαδόπουλε, πάλαι συνοικότροφε και συνσπουδαστή μου, να μας λες να πάμε να κοινωνήσουμε από τα χέρια αυτού του λυκοποιμένος Στυλιανού, τον οποίο έκανε «έντονη εντύπωση ως έργο τέχνης» η Πορνοταινία του «Τελευταίου Πειρασμού» και να δηλώνει εκ ραδιοφώνου «εγώ δεν σκανδαλίστηκα σα μερικούς-μερικούς» και να δηλώνει από τηλεοράσεως ότι «ο Καζαντάκης δεν θεολογεί αλλά παρουσιάζει ποιητική αδεία την καθαρά ανθρώπινη πλευρά του Χριστού»; Λυπάμαι, έχασα πάσα ιδέα και σεβασμό για σένα…

Είστε με τα σύγκαλά σας, οικονομολόγοι της συμφοράς και θέλετε και μας να μας κολάσετε και μας, “ποιητική αδεία” και οικονομιακή παρανομία;

Πώς οι αποτειχισθέντες πιστοί επί Μεγάλου Αθανασίου και Αγίου Κυρίλλου έμεναν στις ερήμους και τις ωπές της γης και στερούνταν τα μυστήρια για δεκάδες ολόκληρα χρόνια; Αυτοί δεν είχαν “ποιμαντικές και μυστηριακές ανάγκες”;

Βεβαίως είχαν! Αλλ΄ επειδή το έκαναν θέμα εντόνου προσευχής και νηστείας και εφήρμοζαν “το αιτείτε και δοθήσετε υμίν”, ο Θεός τους έδωσε ως Θεία Δωρεά τους Μεγάλους Θεοφόρους Πατέρες και επέφερε για χάρη τους Οικουμενικές Συνόδους!

Οι Αποτειχισθέντες πιστοί, ιερείς και λαϊκοί οι οποίοι αρνήθηκαν να συγκαταβαίνουν με όσους συνέχιζαν να μνημονεύουν «μέχρι και εστιάσεως», ομολόγησαν στον Χριστό πως απέχουν από τους «ερημωμένους από έφορο άγγελο» και αδειανούς από χάρη ναούς των αιρετικών για χάρη Του, για την αγάπη Του και για Τον λόγο Του να μην συγκοινωνούν και να μην ενσωματώνονται με ψευδεπισκόπους και λυκοποιμένες αλλά να φεύγουν όπως διατάζει ο Χριστός:

Τα πρόβατά Μου, «αλλοτρίω δε ου μή ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού!” (Ιωάν. ι’, 5).

Βλέπουμε τα πρόβατα να φεύγουν! Βλέπουμε τον Χριστό «ον τρόπον επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας» να τους αγκαλιάζει και να τους ευλογεί! Βλέπουμε την Υπέρμαχο Στρατηγό και Αποτειχίζουσα Θεοτόκο, “η τας των ενατίων εφόδους Αποτειχίζουσα” να τους σκεπάζει και να τους αποτρέπει από τους οικουμενιστές: «Οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου!»

Βλέπουμε όμως και τον π. Νικόλαο και π. Θεόδωρο να διαφωνούν με τον Χριστό και την Παναγία Του Μητέρα, και να αναφωνούν καθησυχάζοντας τα πλήθη:

«Εεεεει, πού πάτε, μην Τον ακούτε, γυρίστε πίσω, για ελάτε ΄δω! Σας το λέμε και σας το διαβεβαιώνουμε εμείς, μη φεύγετε από τους λυκοποιμένες, πηγαίνετε κατ΄ οικονομίαν να σας αγιάζουν. Έχουν έγκυρα μυστήρια και θα σας λυτρώσουν. Αφήστε τον Συγκαταβαίνοντα Σωτήρα. Η δική μας Οδοστρωτήρα συγκατάβαση και το δικό μας νεωτεριστικό σχέδιο οικονομίας στηρίζεται στον διωγμό μας, στα πτυχία μας και την κάτασπρη γενιάδα! Δοξάστε μας!»

Έτσι ακριβώς, πατέρες, διδάσκετε το αντίθετο και λέτε στα πρόβατα του Χριστού (διότι δικά Του είναι στην ουσία, απλώς τα εμπιστεύτηκε σε εσάς για ορθή διαποίμανση και όχι υπερ-παρατεταμένη συγκοινωνιακή “οικονομία”) λέτε στα πρόβατα να μην φεύγουν αλλά να καταφεύγουν στους αιρετικούς για έγκυρα μυστήρια και αγιασμό…

Έτσι ο Θεός αγανακτεί μαζί σας και δεν τιμωρεί τους ενόχους αιρετικούς με Σύνοδο, όπως τον ψευδεπίσκοπο και οικουμενιστή Άνθιμο του οποίου η “Ιερά” Σύνοδος αναγνώρισε Συνοδικώς τις αιρέσεις ως Εκκλησίες του Χριστού θεσπίζοντας επισήμως πλέον την Παναίρεση του Οικουμενισμού.

Δεν επιτρέπει να επέλθει καμία μέλλουσα Ορθόδοξη Σύνοδος να τιμωρήσει και να καταδικάσει τους αιρετικούς επισκόπους διότι εσείς τους αναγνωρίζετε όλους ως κανονικούς επισκόπους με κανονικά μυστήρια, οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να καταδικαστούν οι αιρετικοί επίσκοποι εφ΄ όσον οι πιστοί υποτίθεται μπορούν να συνεχίζουν να πηγαίνουν «ακινδύνως» σε αυτούς να αγιάζονται και να σώζονται από αυτούς…

Οι αιρετικοί δεν αναθεματίζονται πλέον από τους πιστούς αλλά επευλογούνται και ελέγχονται με αρθροπόλεμο, χαρτοπόλεμο, «στριμώχνονται» με υπογραφές και δέρνονται με «του σπουργίτι το φτερό»… Οι οικονομολόγοι πνευματικοί «αγιοκατατάσσονται» κι αυτοί από μόνοι τους ενώ οι αληθινοί ομολογητές καταθλιπτικώς λιγοστεύουν και καταντούν «είδος προς εξαφάνησιν…»

Ο Οικουμενισμός θεριεύει, ο Πάπας θριαμβεύει και μεις στέλνουμε τους πιστούς σε Κολυμπαριανά περάσματα για αγιαστούρες οικονομιακής χρήσεως. Κατά τ΄ άλλα πολεμούμε την αίρεση ενώ παράλληλα την ικετεύουμε να μας αγιάσει.

Ο Χριστός παρακαλεί τον Πατέρα για τους Αποστόλους «αγίασον αυτούς τη Αληθεία Σου!» Εσείς παρακαλείτε τους αιρετικούς σας Μεταπατέρες, για το ποίμνιό σας: «αγίασον, Άνθιμε αυτούς, τω ψεύδει της Παναιρέσεως!»

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, λέγει πάνω σ΄ αυτό:

«Ού περί της των κινδύνων απαλλαγής φησί μόνον, αλλά περί της εν (αληθινή) πίστει παραμονής, διό και επήγαγεν: ‘Αγίασον αυτούς εν τη αληθεία σου, αγίους ποίησον διά της του Πνεύματος δόσεως και των ορθών δογμάτων!

Ώσπερ όταν λέγη, ‘Καθαροί εστέ διά τον λόγον, ον λελάληκα υμίν, και νυν το αυτό φησί: Παίδευσον αυτούς, δίδαξον την αλήθειαν. Και μην τούτο λέγει το Πνεύμα ποιείν. Πώς ουν αυτό παρά του Πατρός αιτεί νυν;

Ίνα μάθης πάλιν την ισοτιμίαν. Τα γαρ ορθά δόγματα περί Θεού λεγόμενα, αγιάζει την ψυχήν. Εί δε λόγω φησίν αγιάζεσθαι, μή θαυμάσης. Και ότι περί δογμάτων φησίν, επήγαγεν: Ο λόγος ο Σός αλήθεια εστί, τουτέστι, Ουδέν ψεύδος εν αυτώ!

Πάντως δε εκβήναι δει πάντα τα ειρημένα, και ότι ουδέν τυπικόν δηλοί πάλιν, ουδέ σωματικόν, καθώς και ο Παύλος φησί περί της Εκκλησίας: ότι Ηγίασεν αυτήν εν ρήματι. Οίδε γαρ και ρήμα Θεού καθαίρειν!

Δοκεί δε μοι και έτερον δηλούν το, ‘Αγίασον αυτούς’, οιονεί το, Αφόρισον αυτούς τω λόγω και τω κηρύγματι!» (Εις το Κατά Ιωάννην, Ομιλία ΠΒ΄ Κεφ. 17, Vol. 59).

Λοιπόν, π. Νικόλαε, π. Θεόδωρε και σεις οι λοιποί και λειψοί οικονομολόγοι;

«Ίνα μάθης πάλιν την ισοτιμίαν. Τα γαρ Ορθά (μόνον) Δόγματα περί Θεού λεγόμενα, αγιάζει την ψυχήν!» Σας ρωτώ; Εάν ΜΟΝΟΝ τα ορθά Δόγματα αγιάζουν τους πιστούς, τα μή ορθά, τα νόθα και παναιρετικά δόγματα του Κολυμπαρίου, μολύνουν την ψυχή, ναί ή όχι; Γιατί λοιπόν διδάσκετε «γυμνή τη κεφαλή» πως η Παναίρεση του Οικουμενισμού και οι φορείς της, αγιάζουν και σώζουν;

Εάν η αίρεση αγιάζει και σώζει, τότε δεν είναι αίρεση και δεν υπάρχει λόγος να διακόπτετε την Μνημόνευση ένεκα δημοσίας διδασκαλίας της «αιρέσεως», εφ΄ όσον αυτή η αίρεση δεν ζημιώνει καθόλου το ποίμνιο αλλά αντιθέτως το καθαγιάζει και το σώζει…

Καταλαβαίνετε λοιπόν, π. Νικόλαε και π. Θεόδωρε και οι λοιποί της οικονομιακής πλάνης θιασώτες, πόσο μεγάλο και καταστρεπτικό κακό άθελά σας κάνετε στο ποίμνιο αλλά και στους πιστούς παγκοσμίως διότι διαψεύδετε τον Ίδιο τον Χριστό ο οποίος σαφώς, σαφέστατα καταδικάζει τις αιρέσεις στην Αγία Γραφή, ως «αιρέσεις απωλείας» (Β΄ Πέτρ. β΄ 1), εσείς όμως τις μετατρέπετε αντικανονικώς σε «αιρέσεις αγιασμού και σωτηρίας;»

Γιατί το κάνετε αυτό; Με ποιό δικαίωμα; Και έπειτα σας εκθιάζουν τα πνευματικά παιδιά σας και σας επαινούν και εμμέσως πλην σαφώς, σας “αγιοκατατάσσουν!”

Συνέλθετε, ανανήψατε, ταπεινωθείτε!

Ίλεως γενού…

Με εκτίμηση και αγάπη Χριστού…

Και όντως με αγάπη Χριστού τα γράφω, διότι αυτή η αγάπη του Χριστού και της Ορθοδόξου Αληθείας Αυτού με ωθεί να ξενυχτώ ως τα χαράματα, άρτι εξελθών εκ του χειρουργίου κατόπιν διπλής επεμβάσεως, θυσιάζοντας την κλίνη νοσηλείας και τον πολύτιμο χρόνο οικογενείας για την πνευματική μου οικογένεια… Σας αγαπώ και συγχωρέστε με για τον λόγο τον ελεγκτικό και καυστικό, αφρονών ελάλησα, μα ελπίζω να μην σπατάλησα τα χνώτα μου εις μάτην…

Νικόλαος Πανταζής

«Δι΄ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών…»

Πηγή: http://www.wallingoff.com/929

Leave a Reply