ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΜΟΥΛΑΡΙΑ!

 

Ανέγνωσα στο Ιστολόγιο “Πατερική Παράδοση και Οικουμενισμός” αυτό το πεπαλαιωμένο, ξεπερασμένο και καταπατημένο άρθρο, προδωμένο από τον ίδιο τον αρθρογράφο, π. Θεόδωρο Ζήση.

 

http://paterikiparadosi.blogspot.com.au/2015/01/blog-post_45.html

 

Απευθείας ξέσπασα σε μιαν αγανάκτηση ιερή. “Οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε…” Μα είναι να μην οργίζεσαι και εξοργίζεσαι όταν βλέπεις “δεινούς” υποτίθεται Αντι-οικουμενιστές να περιπαίζουν με τα Θεία πράγματα, να εμπαίζουν το Θεό, να εξαπατούν τον του Κυρίου Λαό, να μεγαλορρημονούν, να φωνασκούν, να αυτό-ηρωοποιούνται και να μας δουλεύουν “ψιλό-γαζί”;

 

Αλήθεια, όσο μελετά κανείς προσεκτικά τα λόγια και τα γραπτά των συγχρόνων Αντι-οικουμενιστών, άλλο τόσο βαθύτερα νιώθει μια φοβερή, οικτρή απογοήτευση… Εμπειρεύεται μιαν “ιερή” εξαπάτηση και πίπτει στο τεράστιο εκκωφαντικό κενό που του δημιουργούν “τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα…”

 

Η πίκρα, ο πόνος και η οδύνη που ακολουθούν, μοιάζουν τη θλίψη και την απογοήτευση που νιώθει κανείς όταν καταστρέφονται μακροχρόνιες σχέσεις και ουσιαστικοί δεσμοί, που υποτίθεται θα άντεχαν στο χρόνο, διότι ήταν χτισμένοι επάνω στην άμμο των απατηλών όρκων και ψεύτικων υποσχέσεων. Και καταρρίπτεται ένας ολόκληρος κόσμος μπροστά σου και χάνεται κάτω από το πόδια σου η γη στο κυκεώνα της ατέρμονης κατάθλιψης…

 

Έτσι και όταν «πιστεύεις» σε έναν ιερωμένο, ένα άνθρωπο του Θεού, όταν του εμπιστεύεσαι το είναι σου, του προσφέρεις τη ψυχή σου χαλί και τάπητα να την πατήσει, του ανοίγεις τη καρδιά σου και ενώ ο Θεός σου λέει: “Δος ΜΟΙ σην καρδίαν” (η έμφαση είναι στο Μοι και όχι στο “σην”, δος την σε Μένα τον Πατέρα και Θεό σου, όχι σε άνθρωπο) κι’ ενώ ο Θεός πάλι σου λέει “ΜΗ πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων” (Ψαλμός 145), εμείς εκεί «μαζοχιστές» της πνευματικής οδύνης από “πνευματικούς” υποτίθεται ανθρώπους, που ζούνε την πνευματική ζωή και κινούνται σύμφωνα με τι επιταγές του Αγίου Πνεύματος.

 

Τι κάθομαι και λέω…. “Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας…” Ιδίως όταν αυτοί οι άρχοντες είναι εκκλησιαστικοί, τότε το πέσιμο με τα μούτρα θα να πολύ βαρύ και ασήκωτο… Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός αποκαλύπτει πως στους εσχάτους χρόνους, οι εκκλησιαστικοί άρχοντες θα είναι χειρότεροι από τους πολιτικούς. Ω Θεέ μου, ας μη δουν τα μάτια μας τέτοια συγκλονιστική, αποκαρδιωτική κατάπτωση και εωσφορική αποστασία!

 

Κι’ έρχομαι τώρα στην προ δεκαετίας εκκλησιαστική ειδησιογραφία, στις “μεγάλες αγάπες” τις ιερατικές, που όχι μόνο δεν τελειώνουν αλλά μαραίνονται και ξηραίνονται πριν καν προλάβουν ν’ ανθίσουν…

 

Η θυσία και η αυτοθυσία της ίδιας μας της ζωής, π. Θεόδωρε Ζήση, που να μου ζήσεις, η τόσο εύκολα, άνετα και εκ του ασφαλούς προβαλλόμενη “μέχρι θανάτου και αίματος προθυμία”, προϋποθέτει πρωτίστως αγάπη, πίστη, απεριόριστη δύναμη και μεγαλείο ψυχής, για να μπορέσεις να ανταποκριθείς σε όλα όσα υπόσχεσαι, ειδικά στους νέους, οι οποίοι είναι πάντοτε έτοιμοι και στη φωτιά να ριχτούν, στο μαρτύριο να φθάσουν για την αγάπη του Χριστού και της Ορθοδοξίας. «Μηδείς σου της νεότητος καταφρονείτω…» (Α΄ Τιμ. 4, 12).

 

Όταν όμως επέρχεται το ευλογημένο και τετιμημένο γήρας, «γήρας γαρ τίμιον, ου το πολυχρόνιον» (Σοφ. Σολ. 4, 8), όταν διαισθάνεσαι έλλειψη ισχύος και διακατέχεσαι από την παραμικρή μα έντονη αίσθηση της μηδαμινότητος και αναξιότητος, τότε, για όνομα του Θεού, σε παρακαλώ, μην τα λες αυτά που λες και ζημιώνεις όχι μονάχα τη ψυχή σου, μα σκανδαλίζεις το μικρό, τον ιερό του Κυρίου βλαστό, τον ελάχιστο αδελφό και δε σου πρέπει εσένα το «φουντάρισμα»…

 

Είσαι αξιοσέβαστος ιερεύς και αξιοπρεπής πανεπιστημιακός. Πάνω όμως από τα Ακαδημαϊκά και τα ντου-Κολοκοτρονεϊκα επιφωνήματα-φληναφήματα τα ηρωικά, είναι η υπευθυνότητα, το φιλότιμο, η “τσίπα”. Όταν δεν τα έχεις, μην τα εμπορεύεσαι. Όταν δεν μπορείς να τα προσφέρεις, μην τα διαπραγματεύεσαι. Κι’ όταν δεν έχεις τη δύναμη και τη διάθεση να τα εκπληρώσεις, “μη σώσεις” να μας δεις ακροατές σου…

 

Ας δούμε κάποιες από τις τσιγγάνικες (διότι το “γύφτικες” δεν πάει) πυρσοκροτίδες σου:

 

“Όταν κινδυνεύη η πίστις, η Ορθοδοξία, πρώτη πνευματική προτεραιότητα είναι η υπεράσπισή της, ο αγώνας η συμπαράσταση προς όσους αγωνίζονται, η μέχρι θανάτου και αίματος προθυμία…”

 

Πάτερ μου, αναλογίζεσαι τι βαρύτητα έχουν τα λόγια σου και με ποια ελαφρότητα τα λέγεις; Για ξανασκέψου το λίγο… “Ορθοδοξία, προτεραιότητα, αγώνας, συμπαράσταση, προθυμία μέχρι θανάτου και αίματος…!”

 

Μήπως, συγχώρεσέ με, καθώς είσαι ιερεύς, μήπως σου ξεφεύγουν λιγάκι εύκολα τα λόγια, και δεν ανταποκρίνονται στις πράξεις. Είσαι ιερεύς. Φως. Λυχνία, πόλις επί όρους κειμένη… Δε μένει άλλο, παρά να τα εφαρμόσεις. Να διωχθείς ένεκεν Αυτού.

 

Πως τα λέγεις τόσο εύκολα; Πως δεν ζυγίζεις λιγάκι τις κανονιές, να δείς πρώτα εάν δύνασαι να οπλίσεις το κανόνι… Μήπως να αφήσουμε τις μπαλοθιές και να πιάσουμε καλύτερα τα νεροπίστολα… Πάνω από επτά χρόνια πέρασαν από τότε που τα είπες όλα αυτά και δεν είδαμε κανένα ανδραγάθημα, δεν ακούσαμε κανένα “μπαμ”. Ταράμ, ταράμ, ταράμ, σταμάτησε το τραμ….

 

Και ποιος το οδηγεί; Νομίζω η δική σου ανάλυση και διάλυση είναι άριστη ερμηνεία, χωρίς βέβαια να γνωρίζεις ότι αναφέρεσαι ακριβώς για σένα τον ίδιο!

 

«Η παρουσίαση αυτή είναι πολύ διδακτική (δάσκαλε που δίδασκες) και για όσους καμώνονται πως δεν βλέπουν τον κίνδυνο, για “σοβαρούς” πνευματικούς (απορώ, ποιόν μου θυμίζεις…) που παρασύρουν ή φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση τα πνευματικά τους παιδιά (εύχομαι να σε συγχωρέσουν), που βλέπουν καλύτερα με τα μάτια των Αγίων και αρχίζουν να αμφιβάλλουν για την αξιοπιστία της πνευματικής καθοδήγησης» («καθοδηγήσεως» είναι καλύτερο κι’ ορθότερο).

 

Άλλη μία σαπουνόπερα, σαπουνόφουσκα:

 

Οι Άγιοι είναι πιο αξιόπιστοι από τους οποιουσδήποτε Γέροντες και πνευματικούς, όταν δὲν οργίζονται (να και η οργή που σας έλεγα στην αρχή…) για την αίρεση και δεν αγωνίζονται να την φανερώσουν και να την αποδιώξουν.» Για να μη σε αδικώ, έχεις πάντως μεγάλο σθένος αντοχής για να μπορείς να ομολογείς και να στηλιτεύεις την απραξία και αναξιοπιστία που προέρχεται «από τους οποιουσδήποτε Γέροντες»… Φοβερός ο λόγος ούτος, μα αληθινός. Η συμπόρευση και ο συμβιβασμός έχουν διεισδύσει στα ανώτερα στρώματα γερόντων, Αγαθωνίτων, «Αμερικάνων» και βάλε…

Κι’ αν κάποιοι αμέσως διαμαρτυρηθούν και προσβληθούν, ας βγουν επωνύμως να μας πουν τρανταχτά παραδείγματα… Ας επανέλθουμε όμως στην αφήγηση για το συγκλονιστικότατο και αποκαλυπτικότατο όραμα του Μεγάλου Αντωνίου.

«Συγκλονίσθηκε λοιπόν, και ετρόμαξε ο Άγιος Αντώνιος, όταν επέτρεψε ο Θεός να δη στο όραμά του τους Αρειανούς να περικυκλώνουν το Άγιο Θυσιαστήριο ως ημίονοι (= μουλάρια), να το λακτίζουν και να το μιαίνουν (αφοδεύουν για να είμαστε πιο ακριβείς). Τόση ήταν η λύπη και η στεναχώρια του, ώστε έβαλε τα κλάμματα…»

Αυτό το όραμα ήταν προφητεία, πάτερ μου, και αυτή η προφητεία εκπληρώθηκε στις ημέρες μας. Μόνο που οι πλείστοι έμειναν στα κροκοδείλια δάκρυα και… ακόμη και εσύ, πάτερ, να εσύ και η σιγονταρο-οικουμενιστική σου παρέα, και οι ομόφρονες συνδαιτημόνες Αντι-οικουμενιστές που κηρύττετε νέο ευαγγέλιο πως δεν μολυνόμαστε τάχα από αυτήν την Δογματική, Μυστηριακή, Λειτουργική και ΕΝΩΤΙΚΗ κοινωνία και με αυτήν τη νέα σατανική «εκ δεξιών πλάνη», όπως ακριβώς το λέγεις, «συμπεριλαμβάνονται και αυτοί ως συνεργοί στο φρικτό όραμα του Μ. Αντωνίου.»

Ο κάθε Αντι-οικουμενιστής «άνθρωπος εν τιμή ών, ου συνήκε, παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις, και ωμοιώθη αυτοίς!» (Ψαλμ. 48). Το «συμπεριλαμβάνονται» και «παρασυνεβλήθη» ομώνυμα εστί… Και ξέρετε γιατί μοιάζετε όλοι εσείς οι Νέο-Αντι-οικουμενιστές τα μουλάρια; Διότι καταπατείτε το θυσιαστήριο το νοητό, απεμπολείτε, κατακαίετε τους όρκους σας στης Πίστεώς μας το βωμό.

Κάποτε ξεσπαθώσατε με απειλές και ξεκινήσατε ομνύειν περί Αποτειχίσεως και Διακοπής Μνημονεύσεως και τώρα, ώ τώρα, μουλαρώσατε, πεισμώσατε και κόλλησε η βελόνα στο ρεφραίν του επάρατου συμβιβασμού. Ωμοιώθητε λοιπόν τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις διότι καταφρονείτε τους Πατέρες, ακυρώνετε τους Κανόνας και γίνεσθε ΨΕΥΔΟ-προφήτες άξιοι πνευματικού, νοητού «λιθοβολισμού»-εξωστρακισμού, κηρύττοντες επιτρεπτή και αβλαβή κοινωνία μετά ακοινωνήτων.

Και αφού κόλλησε η βελόνα σας εκεί, θα κολλήσει και η δική μου βελόνα, «κολληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου» μέχρι να μας εξηγήσετε ικανώς, το ζητούμε πλέον απαιτητικώς, να μας ερμηνεύσετε το χωρίο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου:

«Εχθρούς γαρ Θεού ο Χρυσόστομος, ού μόνον τους αιρετικούς, αλλά και τους τοις τοιούτοις κοινωνούντας, μεγάλῃ και πολλή τη φωνή απεφήνατο!!!»

 

Μήπως, λέω, μήπως για σας χτυπάει αυτή η καμπάνα; Μήπως, ως μουλαρωμένοι εχθροί του Θεού, πρέπει να παύσετε την Μνημόνευσιν, ενώπιον της Αγίας Τραπέζης που μιαίνετε διά Μολυσμού Μνημονεύσεως ονόματος κακού; Μήπως σας δίνει ακόμη ευκαιρία ο Θεός και ο Πιστός του Κυρίου Λαός να επανορθώσετε τις πρωτινές σας απατηλές υποσχέσεις και να υψώσετε, όχι λάβαρα κοροϊδευτικά, αλλά τιμητικά, ένδοξα και θριαμβευτικά να υψώσετε «Κέρας Χριστιανών Ορθοδόξων» για να προστρέξουν κάτω από την Αγιοπατερική σας αγκάλη οι εν Κυρίω Αποτειχισθέντες αδελφοί σας;

 

Σταθείτε στο ύψος σας, ανεβείτε εις ύψος και αιχμαλωτίσατε αιχμαλωσίαν Αγιοπατερικήν!

Υψώσω σε, ο Θεός μου, ο Βασιλεύς μου και ευλογήσω το όνομα σου εις τον αιώνα!

Υψώσω σε, Κύριε, ότι υπέλαβες με και ούκ εύφρανας τους εχθρούς μου επ΄εμέ!

Μην καταδέχεσθε να είσθε ημίονοι μολυσματικοί! Μη γίνεσθε του λοιπού, του Θεού εχθροί! Μονομάχοι γίνεσθε και Μάρκοι Ευγενικοί, Γρηγόριοι Παλαμάδες «οι τολμήσαντες το Μνημόσυνον παύσαι!»

 

Αντί δικού μου Επιλόγου…

Ο Επίλογός σου, π. Θεόδωρε Ζήση, είναι άριστος, τέλειος, Αγιοπατερικός. Μένω κυριολεκτικά άναυδος! Λες και.. διαβάζω τον πνευματικό μου, τον π. Ευθύμιο… Ας μην πάω εκεί, πονάει…. Τότε ήσασταν ομόψυχοι, συνευδοκούντες τω λόγω και τω έργω των Πατέρων… Τώρα δε, τι;;; Μένα εκεί. Στο επίλογό σου. Πλήρης φωτισμού και αυτογνωσίας. Είχες φοβερό χάρισμα τότες, δεν ξέρω τί συνέβη και το έχασες… Εύχομαι τα λόγια σου να ζωντανέψουν και να εξαναστήσουν πολλά μέσα σου… Τον παραθέτω αυτούσιο!

«Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια από συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήση κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ’ Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το «Άγιο» Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρη η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι’ αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω».

Leave a Reply