«ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΣΟΥ ΤΟΝ ΆΓΓΕΛΟΝ»

«Η Παρθένος σήμερον,
τον προαιώνιον Λόγον,
εν Σπηλαίω έρχεται,
αποτεκείν απορρήτως.
Χόρευε η οικουμένη ακουτισθείσα,
δόξασον μετά Αγγέλων και των Ποιμένων,
βουληθέντα εποφθήναι,
παιδίον νέον, τον προ αιώνων Θεόν.»

Το παραπάνω εξαίσιο προεόρτιο Κοντάκιο των Χριστουγέννων αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένας ξεχωριστός Θεολογικός συνυφασμός “συντόνως τεθιγμένος”. Ύμνος όντως απαράμιλλος και πεφωτισμένος!

Σθένος θεολογικό, αναδύει από αυτό υπερπλουσίως, καθότι θαυμασίως συλλαμβάνει την υπερτάτη έννοια του θείου θελήματος, της θεϊκής βουλής: “Βουληθέντα εποφθήναι…”

Αυτό το “βουληθέντα”, μας δημιουργεί ιδιαίτερη εντύπωση. “Αφού το θέλησε τόσο πολύ, ν’ αποκαλύψει την Θεϊκή Βουλή, αφού θέλησε στο πλήρωμα του χρόνου να φανερωθεί το Θείον θέλημα, η προαιώνια Βουλή!

Αυτό μας θυμίζει το καταπληκτικό Κεκραγάριο α’ Στιχηρό της Εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου: “Βουλήν προαιώνιον, αποκαλύπτων σοι, Κόρη!” Είναι η Αποκάλυψη της προαιώνιας Βουλής!

Κατ’ επέκτασιν αλλά και κατ’ εμβάθυνσιν, στην ε’ Ωδή των Καταβασιών των Χριστουγέννων, συναντούμε μία ανάλογη έκφραση πολύ πιο εντυπωσιακή, θαυμάσια και βαθύτατα θεολογική:

“Θεός ων ειρήνης, Πατήρ οικτιρμών, της μεγάλης βουλής Σου τον Άγγελον…” Είναι τα Επιφάνεια της Μεγάλης Βουλής!

Ο Χριστός εδώ, ονομάζεται “Άγγελος”, όχι με την έννοια του επουρανίου, λειτουργικού πνεύματος ως “κτίσματος” (όπως πονηρότατα επιμένουν να παρερμηνεύουν οι πωρωμένοι ψευδο-“μάρτυρες του Ιεχωβά”), αλλά με την έννοια του “Χριστός” ως κεχρισμένος, διαλεγμένος, “εντεταλμένος” και απεσταλμένος. “Εξαπέστειλεν ο Θεός τον Υιόν Αυτού…” (Γαλ. 4, 4).

Ο Χριστός λοιπόν, ονομάζεται Άγγελος. Ο Άγγελος Αυτός δεν είναι καθόλου συνηθισμένος και κανονικός. Ο Άγγελος Αυτός δεν είναι δημιούργημα, μα ο Δημιουργός! Θεάγγελος, Αρχάγγελος, Θεός Αληθινός.

Είναι “ο Άγγελος της Μεγάλης Βουλής.” Ποιας όμως Βουλής; Της Βουλής των Αθηνών;

Αυτή δεν είναι “Μεγάλη” αλλά μικρή, μηδαμινή, λιλιπούτεια, τιποτένια και ισχνή. Είναι Βουλή δαιμονική, βουλή μεγάλων αθέων, απίστων και αντιχρίστων. Βουλή μεγάλων πολεμίων και προδοτών της Ορθοδόξου Πίστεως, μεγάλων εχθρών του Θεού και της Παναγίας.

Δεν είναι αυτή Βουλή η οποία εκφράζει την κυρίαρχη βούληση του Ελληνικού Λαού. Είναι Βουλή Αμερικανοκίνητη και Εβραιοκουρδισμένη. Βουλή άβουλων ασεβών οι οποίοι είν’ άπαντες υποδουλωμένοι στο «δι’ ευχών» των Διεθνούς Σιωνισμού. Είναι κυρίως και αποκλειστικώς: Βουλή του Βεελζεβούλ! Στα Εβραϊκά αυτό σημαίνει: “Κύριος της Μεγαλοπρεπούς Κατοικίας” καθώς και από την εβραϊκή λέξη “ζέβελ” η οποία σημαίνει κοπριά, δηλαδή “οίκος κοπριάς!”

Ποιας Βουλής “Μεγάλης” λοιπόν; Της Μεγάλης Στοάς των Αθηνών;

Αυτή δεν είναι καθόλου “μεγάλη” μα εωσφορική. Σατανοκίνητη και σατανολατρική. Στοά Θεοσκότινη και Θεοσοφική η οποία οδηγεί στην γνώση την θύραθεν και κοσμική. Για αυτό και επικρατεί παντού στον Μασονισμό η ευρεία και συστηματική χρήση του γράμματος “G” “Gnosis”.

Υπάρχει η άθεη γνώση του κόσμου, ο οποίος “όλος εν τω πονηρώ κείται!” Βρίσκεται ολόκληρος ο κόσμος, ολόκληρη η οικουμένη, στην αγκάληζε3 του διαβόλου, τον “θεό του κόσμου τούτου!” Διαβολική λοιπόν γνώση, διαθρησκειακή, οικουμενιστική.

Οι αιρετικοί επίσκοποι και οικουμενιστές πατριάρχες δεν σκοπεύουν να μας οδηγήσουν στην Θεογνωσία αλλά στην θρησκειογνωσία. Στοχεύουν στον συγχωνευτικό, συγκριτιστικό οικουμενισμό και στην επάρατη, πλουραλιστική πολυ-πολυτισμικότητα. Υποκινούν την αντίθεη και αντορθόδοξη ένωση, καταφρονώντας την Θεογνωσία και προωθώντας την συνοδική εκκλησιαστικοποίηση των αιρέσεων.

Όλες ανεξαιρέτως οι αιρέσεις έχουν γενεσιουργό αιτία την έλλειψη Θεογνωσίας, όπως αυτή αναδιπλώνεται Θεαρχικώς και Θεοπνεύστως από την διαχρονική Διδασκαλία των Αγίων Πατέρων.

Η περιφρόνηση της Θεογνωσίας κατά την Πατερική Παράδοση, οδηγεί στη θεοσοφία, στην λατρεία του όφεως, στην δαιμονική διδασκαλία “της γνώσεως του καλού και του κακού”, στην υποτιθέμενη θεοποίηση του εαυτού.

Η άγνοια της Θεογνωσίας οδηγεί στην ανυπακοή, στην ανταρσία, την αποστασία και την αποθέωση του εγώ. Επιφέρει την έξωση, την αποξένωση, τον χωρισμό από τον Θεό. Προξενεί τον σκοταδισμό της αιρέσεως και εν τέλει τον κολασμό.

Υπάρχει όμως και η Ορθή, η Ορθόδοξη γνώση του Θεού, η οποία οδηγεί στην αιώνια ζωή. Και ποιά είναι αυτή; Το ομολογεί ο Ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς στην εναγώνιά Του προσευχή:

“Αύτη εστίν η αιώνιος ζωή ίνα γινώσκουσι ΣΕ τον Μόνον Αληθινόν Θεόν!” (Ιωάν. 17, 3).

Αιώνια ζωή είναι η αληθινή γνώση του Αληθινού Θεού. Η έλλειψη Θεογνωσίας είναι θάνατος πνευματικός. Η γνώση της Αληθείας σημαίνει απόλυτη ελευθερία εν Χριστώ: “Γνώσεσθε την Αλήθειαν και η Αλήθεια ελευθερώση υμάς!” (Ιωάν. 8, 32). Η αγνωσία της Αληθείας σημαίνει ζυγός δουλείας, σημαίνει σκλαβιά στο σκότος της πλάνης. Σημαίνει μεσάνυχτα.

Γιατί γεννήθηκε ο Χριστός; – “Ίνα γινώσκουσι ΣΕ τον Μόνον Αληθινόν Θεόν!”

Γιατί βαπτίσθηκε ο Χριστός; – “Ίνα γινώσκουσι ΣΕ τον Μόνον Αληθινόν Θεόν!”

Γιατί Αναστήθηκε ο Χριστός; – “Ίνα γινώσκουσι ΣΕ τον Μόνον Αληθινόν Θεόν!”

Ακόμη και αυτό το μέγιστο γεγονός της Αγίας Πεντηκοστής, συνέβει ώστε να οδηγηθούμε σε αυτήν Θεογνωσία! Το αναφέρει σαφέστατα αυτό η Β’ Ευχή της Γονυκλισίας: “εμφανέστερον δε ταύτην την χάριν τοις σοις μαθηταίς και Αποστόλοις σήμερον καταπέμψας, και τα τούτων χείλη πυρίναις στομώσας γλώσσαις, δι’ ων παν γένος ανθρώπων την θεογνωσίαν, ιδία διαλέκτω, εις ακοήν ωτίου δεξάμενοι…”

Η Θεογνωσία δεν αναφαίρεται σε μία απλή γνώση, επιφανειακή. Δεν συνιστά γνώση ακαδημαϊκή ή κοινωνική. Η Θεογνωσία συνιστά επίγνωση συνειδησιακή. Γνώση Αγιογραφική και Αγιοπατερική. Γνώση βαθιά και καλή. Ορθή και αληθινή. Ακλόνητη και σταθερή. Επίπονη και σωστική. “Πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν Αληθείας ελθείν!” (Α’ Τιμ. 2, 4).

Γοια ποιά όμως “αλήθεια” αναφαίρεται;

Την Ενυπόστατη Αλήθεια, η Οποία έλαβε Πρόσωπο.
Την Σοφίαν του Θεού, η Οποία οικοδόμησε για τον Εαυτό της Οίκο.
Τον Λόγον του Θεού ο Οποίος μας φανερώνει την προαιώνιον Βουλήν του Θεού.
“Βουληθέντα εποφθήναι…” Θεοφάνεια. Επιφάνεια. Θεογνωσία!

Εδώ λοιπόν βρίσκεται και αποκαλύπτεται της Ευσεβείας το Μέγα Μυστήριον! Επανέρχομαι στην προαναφερθείσα μεγαλειωδεστάτη ε’ Ωδή των Καταβασιών των Χριστουγέννων:

“Θεός ων ειρήνης, Πατήρ οικτιρμών, της μεγάλης βουλής Σου τον Άγγελον, ειρήνην παρεχόμενον, απέστειλας ημίν όθεν θεογνωσίας, προς φως οδηγηθέντες, εκ νυκτός ορθρίζοντες, δοξολογούμέν Σε, Φιλάνθρωπε.”

“Προς Φως Θεογνωσίας οδηγηθέντες!”

Ας το προσέξουμε βαθύτερα αυτό! Η προαιώνια Βουλή του Θεού, δεν είναι μόνο το Σχέδιο της Θείας Οικονομίας, η Ενσάρκωσις, αλλά αυτή ακριβώς η θέληση του Θεού να οδηγηθούμε και να φθάσουμε στην Θεογνωσία! Ο Θεός θέλει να μας οδηγεί από την αγνωσία στην Θεογνωσία.

“Βουληθέντα εποφθήναι!” Τί και πώς εποφθήναι; “Παιδίον νέον, τον προ αιώνων Θεόν!” Πολύ αντιθετικοί αυτοί οι όροι, εξ’ άκρων αντιθέτων: “Νέος”, πρόσφατος, “εν εσχάτοις καιροίς” αλλά παράλληλα και “πρό των αιώνων!” Επιφαίνεται ο προαιώνιος, ο διαιώνιος, ο Άναρχος Θεός! “Βρέφος Θείον, Παιδίον νέον” ο “Παλαιός των ημερών!”

Επιφάνεια. Η επιφανέρωση της Μεγάλης Βουλής. Η φανέρωση του Αληθινού Θεού επί γης: “Θεός επί γης ώφθη και τοις ανθρώποις συνανεστράφη!” Φρίττω που το σκέπτομαι, φρίττω και που το γράφω: “Θεός επί γης ώφθη!” Φρίττει ο ήλιος, φρίττει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και μας παροτρύνει να φρίξουμε κι εμείς:

“Μη τοίνυν μικρά νομίσης ακούειν, ταύτην ακούων την γέννησιν. Αλλ’ ανάστησόν σου την διάνοιαν, και ευθέως φρίξον, ακούσας ότι Θεός επί γης ήλθεν. Ούτω γαρ τούτο θαυμαστόν και παράδοξον ην, ως και τους αγγέλους χορόν υπέρ τούτων στήσαντας, την υπέρ της οικουμένης επί τούτοις αναφέρειν ευφημίαν, και τους προφήτας άνωθεν τούτο εκπλήττεσθαι, ότι Επί της γης ώφθη και τοις ανθρώποις συνανεστράφη!” (Εις το Κατά Ματθαίον, Ομιλία Β’).

Ώφθη επί γης. Ποιός; Ο Θεός! Πως; Εν σαρκί! Με τέλεια ανθρώπινη φύση εκτός αμαρτίας. Τέλειος Θεός και Τέλειος Άνθρωπος. Δύο φύσεις, η Θεϊκή και η Ανθρώπινη, ενωμένες στην Μία Υπόσταση του Θεού Λόγου. Αυτός είναι «το Φως το Αληθινόν». Για Αυτόν γράτηκε: «Το Αληθινόν Φως επεφάνη…»

Για αυτό το Αληθινό και Ακήρατο Φως της Θεογνωσίας εύχεται ο ιερεύς πριν την Ανάγνωση του Αγίου Ευαγγελίου κατά την Θεία Λειτουργία: “Έλλαμψον εν ταις καρδίαις ημών, φιλάνθρωπε Δέσποτα, το της σης Θεογνωσίας ακήρατον Φως!”

Ας είναι ακατάπαυστη απασχόλησή μας και αδιάλειπτη ενασχόλησή μας, η Θεογνωσία:

«Σχολάσατε καί γνώτε ότι Εγώ Ειμί ό Θεός!» (Ψαλμ. 45, 11).

«Φως εκ Φωτός, έλαμψε τω κόσμω, Χριστός ο Θεός ημών!»

«Ελθέ το Φως, το Αληθινόν». «Αμήν, ναι, έρχου Κύριε, Ιησού…» (Αποκ. 22, 20).

Πηγή: http://www.wallingoff.com/875

Leave a Reply