ΤΟ ΕΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΘΕΙΚΗ ΔΩΡΕΑ ΤΩΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΩΝ

Στο προηγούμενό μου άρθρο (εδώ) αναφέρθηκα στο κεντρικό νόημα και πρωταρχικό, Θεαρχικό εξάγγελμα των Θεοφανείων το οποίο είναι και αυτό τρίπτυχο, εις τύπον της Αγίας Τριάδος:

 

  1. η φανέρωση της προσκυνήσεως της Αγίας Τριάδος,
  2. η δοξολογική αποκάλυψη της Θεότητος του Χριστού και
  3. η εμπέδωση της ευδοκίας του Πατρός ως ευ-δοξίας και Αληθείας της Αγίας μας Ορθοδοξίας.

 

“Και εσμέν εν τω Αληθινώ” (Α’ Ιωάν. ε’ 20). Δόξα τω Θεώ!

 

Η όλη θεολογία των Θεοφανείων περικλείεται μέσα σε μία μόνο μικρή πρόταση του θεσπεσίου Απολυτικίου:

“Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις!”

 

Στον απόηχο του Επιλόγου της Εορτής, πάλι παρατηρούμε, μέσα σε μία μόνο πρόταση, την τελευταία του Απολυτικίου, τον απώτερο σκοπό των Επιφανείων:

“Ὁ ἐπιφανεὶς Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τὸν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.”

 

Στο πρώτο μισό λοιπόν, αυτής της κατακλείδος (διότι αυτή είναι ακριβώς και η έννοια του όρου “Απολυτίκιο”, κάνω την κατακλείδα, ποιώ την Απόλυση μ’ ένα μικρό, ειδικό, χαρακτηριστικό, αποκλειστικό και πανηγυρικό ύμνο ο οποίος περικλείει την θεολογία και το κεντρικό νόημα μιας Εορτής ή του Βίου ενός Αγίου), σ’ αυτό το πανηγυρικό κλείσιμο της Αυλαίας, διακρίνουμε δύο κυρίως κεντρικούς σκοπούς των Θεοφανείων:

 

  1. “Ὁ ἐπιφανεὶς Χριστὲ ὁ Θεός”, (η φανέρωση και προσκύνηση της Αγίας Τριάδος)
  2. “καὶ τὸν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.” (ο φωτισμός του κόσμου).

 

Εδώ θ’ ασχοληθούμε ιδιαιτέρως μ’ αυτόν τον “φωτισμό” και θα εξετάσουμε ποιός είναι Αυτός ο “Φωτισμός” αλλά και για ποιόν ακριβώς “κόσμο” μιλάμε.

 

Κατ’ αρχάς δεν αναφέρεται στον κοινό φωτισμό που λέγεται: “ο Θεός να σε φωτίσει” με την έννοια της ειδικής διαφωτίσεως, της χάριτος και αποκαλύψεως του Θείου θελήματος αλλά αποδίδεται με την έκτατη, ειδική και υπερφυσική έννοια ενός Θεϊκού Δοσίματος και επουρανίου Δωρεάς.

 

Στα Θεοφάνεια, γιορτάζει ο Ίδιος ο Θεός και μας κερνάει ένα Ειδικό, Ασύγκριτο και Υπερπολύτιμο κέρασμα: ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ! Δεν μας κερνά κάποια υλική κτιστή δωρεά, ούτε μας δίνει κάτι απ’ αυτό που έχει αλλά από αυτό που ΕΙΝΑΙ! Ο Χριστός δεν είπε: “Εγώ Έχω το Φως του κόσμου” αλλά Εγώ ΕΙΜΑΙ το Φως του κόσμου! (Ιωάν. η’ 12).

 

Ίσως σας κάνουν εντύπωση οι όροι “κέρασμα” και “δωρεά”. Και πάλι θα καταφύγουμε στην Υψοποιό και εμπλουτισμένη Ορθοδόξω φωτισμώ Υμνολογία της Εορτής. Στα υπέροχα και παμφαέστατα Στιχηρά των Αίνων του Όρθρου, γραμμένα σε Πρώτο Πανηγυρικό και Αναστάσιμο Ήχο από τον Άγιο Γερμανό, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (τότε οι Πατριάρχες ήταν πρωτίστως Άγιοι και Υμνογράφοι, όχι λιλιπούτειοι “Τγουιτερίτες” ερωτοτροπούντες με Αντίχριστους Αιρεσιάρχες), σ’ αυτούς λοιπόν τους Αίνους παρατηρούμε:

 

“Τὸ ἀληθινὸν Φῶς ἐπεφάνη, καὶ πᾶσι τὸν φωτισμὸν δωρεῖται.” Δωρίζει τον Φωτισμό σε όλους. Ιδού η Θεϊκή δωρεά. Μας δωρίζει τον Εαυτό Του. Όχι ως φώτισμα και δόσιμο υλικό, αλλά δώρημα Τέλειον και Ρούχο Θεϊκό, την Θεοϋφαντη Στολή. Μας ντύνει την Στολή την Πρώτη! (Λουκ. ιε’ 22).

 

Βαπτίζεται ο Χριστός και “ντύνεται” υπερφυσικώς τα νερά του Ιορδάνου. Βαπτίζεται ο Χριστός και κατά την βάπτισή μας, διά ύδατος μας ντύνει με τον Εαυτό Του. ” Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε, Ἀλληλούϊα.” Ντυνόμαστε το Χριστό Ο Οποίος εκ των προτέρων ντύθηκε την ανθρώπινη φύση.

 

Το Θεολογικώτατο και αποκαλυπτικό Δοξαστικό των Αίνων, περίφημα και περίλαμπρα μας το εξηγεί:

(Δόξα… Ἦχος πλ. β’ Ἀνατολίου)

“Νάματα Ἰορδάνια περιεβάλου (ντύνεσαι ως Αυτοκρατορική Περιβολή) Σωτήρ, ὁ ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον!” Αυτή η “περίεργη” θεολογικοτάτη έκφραση μας θυμίζει τον πανένδοξο Διαδραματισμό του Θείου Πάθους, όπου κατά την Αγία Τελετή της Αποκαθηλώσεως, πάλι στο εξαίσιο και δημοφιλή Δοξαστικό, ψάλλουμε: “Σε τον αναβαλλόμενον το Φως, ώσπερ ιμάτιον…” Αυτό το Φως είναι το Φως της Θεότητος.

 

Στα ίδια προαναφερθέντα Στιχηρά των Αίνων των Θεοφανείων, διαβάζουμε:

 

“Φῶς ἐκ φωτός, ἔλαμψε τῷ κόσμῳ, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐπιφανεὶς Θεός, τοῦτον λαοὶ προσκυνήσωμεν.”

 

Αυτή η φράση “Φῶς ἐκ φωτός” δεν είναι απλά ποιητική και υμνολογική, μα κυριότατα Θεόπνευστη, Δογματική και Αγιοπατερική! Στο Σύμβολο της Νικαίας, οι 318 Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες, εδογμάτισαν: “Φῶς ἐκ Φωτός, Θεόν ἀληθινόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ!”

 

Κανονικά θα έπρεπε να προηγείται η Θεότητα. “Θεόν εκ Θεού και Φως εκ Φωτός…” Η Θεότητα γεννά το Φως. Όμως εδώ ενδεικτικώς, διδακτικώς και σκοπίμως, τοποθετούν το Φως, όχι κατά σειράν υπάρξεως χρονικής μα κατά σημασίαν εκφάνσεως και επιφανείας Θεϊκής. Φως ο Πατήρ, Φως ο Υιός. Θεός ο Πατήρ, Θεός και ο Υιός. Αλλ’ όχι άλλος ξεχωριστός Θεός. Ο Ένας και ο Αυτός Τριαδικός Θεός. Ο Θεός Λόγος αποκλειστικώς επεφάνη εν Ιορδάνη. Ο Χριστός το Φως του κόσμου, “ὁ ἐπιφανεὶς Θεός, τοῦτον λαοὶ προσκυνήσωμεν.”

 

Όταν ο Ησαϊας βροντοφωνάζει: “ὁ λαὸς ὁ πορευόμενος ἐν σκότει, ἴδετε Φῶς Μέγα”, δεν αναφέρεται σε κάποιο γενικό και αόριστο φωτισμό ως καθοδήγηση και διαφωτισμό, αλλά στο Ενυπόστατον Φως το Αληθινό, στο Φως της επιγνώσεως του Αληθινού Θεού. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ερμηνεύοντας αυτό το χωρίο του Ησαϊα, το υπογραμμίζει: “Ὁ λαός, ὁ καθήμενος ἐν σκότει τῆς ἀγνοίας, ἰδέτω Φῶς Μέγα τῆς ἐπιγνώσεως. (Άγιου Γρηγορίου Θεολόγου -Λόγος εις τα Θεοφάνεια ΛΗ’ Volume 36, page 333 Παρ. Β’).

 

Η “επίγνωση” εδώ σημαίνει Αποκάλυψη και Φανέρωση! «Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν» βροντοφωνάζει κι’ ο Πρεσβύτης Συμεών! (Λουκ. β’ 32). Άπαντα τα έθνη φωτίσθηκαν με την Αποκάλυψη της Αληθούς Θεογνωσίας. “Άπασα η κτίση προς ζωγονίαν”, φωτίστηκε με το Φως της Αγίας Τριάδος. Το βροντοφωνάζει επιτυχέστατα το Απολυτίκιο της του Χριστού Γεννήσεως: «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς (ἐπί)-Γνώσεως».

 

Το υπογραμμίζει επίσης και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αναφερόμενος στον Μέγιστο Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ο οποίος πάλι βροντοφωνάζει για το Ενυπόστατον Φως: (ήλθεν) “ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ (Ενυποστάτου) Φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσι δι’ Αὐτοῦ. Οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ Φῶς, ἀλλ’ ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ Φωτός. (Ο Χριστός ως Πρόσωπο, όχι ως ενέργεια)῏Ην τὸ Φῶς τὸ ᾿Αληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον” (Ιωάν. α’ 6-9). Αυτός λοιπόν είναι τό Άκτιστο, Άδυτο και Απρόσιτο Φῶς. Και γίνεται πλέον προσιτός διά της Ενσαρκώσεως, παραδίδοντας τον Εαυτό Του, δωρούμενος την σωτηρία, ότι: “πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων! (Ιακώβ. α’ 17). Σήμερα τα Φώτα κι’ ο Φωτισμός!

 

Δυστυχώς, δυστυχέστατα, δεν δέχτηκαν όλα τα έθνη αυτόν τον Φωτισμό… Το “ἵνα πάντες πιστεύσωσι δι’ Αὐτοῦ” δηλώνει στόχο και σκοπό, όχι πραγματικότητα. Η τραγική πραγματικότητα είναι Η ΑΡΝΗΣΙΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ! Η τραγική κατάντεια είναι η ΚΟΣΜΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. Και η τραγικοτάτη προδοσία είναι η ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΤΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

 

Ερχόμαστε τώρα στον φωτισμό του κόσμου: “καὶ τὸν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.”

 

Ποιόν κόσμο; Τον άθεο και δυσσεβή, τον παράνομο, βλάσφημο και απεχθή; Τον κόσμο τον αχάριστο και σταυρωτή; Τον δολοφόνο, Μιαιφόνο και ανθρωποκτόνο; Τον κόσμο τον βάρβαρο, τον βορβορώδη, τον κτηνώδη και υβριστή; Το συκοφάντη, ψευδομάρτυρα κι’ απατεώνα, τον παμπόνηρο, καταχραστή και εκμεταλλευτή; Ποιόν κόσμο; Τον άτιμο; ΤΟΝ ΑΡΝΗΤΗ; Τον διαφθορέα της νεολαίας και τον παιδεραστή; Τον κακοποιό, τον τραμπούκο και τον ψυχοπαθολογικό ληστή;

 

Μα, θα διαμαρτυρηθείτε: “Ο Χριστός ήρθε για όλους!” “Βρέχει επί δικαίους, βρέχει επί αδίκους…” Συμφωνώ, μα δεν εννοώ το κάλεσμα για μετάνοια: “ὁ Θεὸς τανῦν παραγγέλλει τοῖς ἀνθρώποις πᾶσι πανταχοῦ μετανοεῖν ” (Πραξ. ιζ’ 30). Δεν εννοώ την απόδοση της χάριτος, της Σταυρώσεως υπέρ παντός ανθρώπου και της συγχωρήσεως πασών των αμαρτιών.

 

Το Φως, ο Χριστός, αν και δωρίζεται σε όλους, δεν είναι για όλους. “Οὐ γὰρ πάντων ἡ πίστις!” (Β’ Θεσ. γ’ 2). Αν και απευθύνεται προς όλους η Αλήθεια, δεν είναι για όλους η Πίστη, παρά μόνο γι’ αυτούς που έχουν αγαθή διάθεση να έρθουν προς το Φως και ν’ αποδεχθούν ολοψύχως το Φώς.

 

“Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς!” (Ιωάν. γ’ 20-21).

 

Δεν έρχονται προς το Φως της Ορθοδοξίας διότι ελέγχονται από το σκότος της παναιρέσεώς των. Τα “έργα του σκότους” δεν είναι ηθικής φύσεως αλλά διαφθορά δόγματος και διαστροφή της Αληθείας. Αντί να φωτίζονται, σκοτίζονται και συσκοντίζονται και σκοτίζουν μυριάδες ψυχές που τους εμπιστεύονται!

 

Και εάν αυτό το “Φως” τον Οποίον υποτίθεται πως έχουν, δεν είναι “Φως” αλλά Σκότος Σατανικό, τότε “το δε σκότος πόσον;;;” (Ματθ. στ’ 23). Το σκότος της ψυχής τους θα είναι βαθύτατο και ανεξερεύνητο σε σημείο που τους εμποδίζει να μετανοήσουν και τους αποκλείει από την σωτηρία: “αδύνατον να ανακαινιστούν εις μετάνοιαν…” (Εβρ. στ’ 4)..

 

Εμείς οι όντως κατ’ ουσίαν και πράξιν “Αντι-οικουμενιστές”, αρνούμαστε να κοινωνούμε με τα έργα του σκότους τα οικουμενιστικά. “Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποτειχιζόμεθα”, εξερχόμαστε εκ μέσου αυτών και αυτο-αφοριζόμαστε, κατ’ εντολήν Κυρίου Παντοκράτορος. Και δεν είναι κάποιος ηρωϊσμός αυτό, ούτε κομπορρημοσύνη. Είμαστε πραγματικοί υιοί Φωτός και όχι τέκνα σκοταδιστικά, διαβόλου θυγατέρες. “Πάντες ὑμεῖς υἱοὶ φωτός ἐστε καὶ υἱοὶ ἡμέρας. Οὐκ ἐσμὲν νυκτὸς οὐδὲ σκότους!” (Α’ Θεσ. ε’ 5).

 

Μας κάνει ερμηνευτική εντύπωση αυτός ο καθόλου τυχαίος μα σκόπιμος αναδιπλασιασμός: “Οὐκ ἐσμὲν νυκτὸς οὐδὲ σκότους!” Δεν είμαστε “παιδιά της νύχτας” (ταλαίπωρε και αμετανόητε Κώστα Μυλωνά) ούτε “τεκνά” του σκότους… Θα ενόμιζε κανείς πως η νύκτα και το σκότος είναι το ίδιο πράγμα και ότι ο Απ. Παύλος κάνει απλή επανάληψη λογοτεχνική για να τονίσει τον σκοταδισμό της πλάνης. Όχι.

 

Νύχτα είναι η πλάνη και η αίρεση, είναι οι “νυχτωμένοι”… “Σκότος” εδώ είναι “Ουσιαστικό”, το Ενυπόστατο Σκοτάδι. Είναι το Πρόσωπο, ο Εωσφόρος ως τέως “Άγγελος Φωτός”, νυν δε Πατήρ του Ψεύδους και Υπόσταση του Σκότους, σε άκρα εχθρική αντίθεση με τον Χριστό: “Εγώ Ειμί το Φώς του κόσμου” και “Εγώ Ειμί το Φως το Αληθινόν!”

 

Για να λέγει ο Χριστός “Εγώ Ειμί το Φώς του κόσμου”, αυτό σημαίνει πως υπάρχει και “Σκότος του κόσμου” και “θεός του κόσμου τούτου” ο οποίος είναι ο διάβολος! Για να λέγει ο Χριστός “Εγώ Ειμί το Φώς το Αληθινόν” αυτό σημαίνει πως υπάρχει και “φως ψεύτικο και παραπλανητικό!” “Φως” σκοτεινό, το δε σκότος πόσον; Είναι το σκότος το Οικουμενιστικό. Άλλο σκότος δεν θα υπάρξει μέχρι τη δευτέρα Παρουσία.

 

Πριν από την Πρώτη Παρουσία του Χριστού, δέσποζε το σκότος της ειδωλολατρείας. Τώρα, πριν από την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, δεσπόζει το σκότος του Οικουμενισμού, το σκότος της Δεσποτοκρατίας! Οι Οικουμενιστές αρχιερείς είναι οι ουσιαστικοί και παναληθείς “Πρόδρομοι του Αντιχρίστου!

 

Γι’ αυτό λοιπόν λέγει και το επαναλαμβάνει: “Οὐκ ἐσμὲν νυκτὸς οὐδὲ σκότους!” Δεν είμαστε διαβολάνθρωποι, ούτε διαβολοπαίδια! Δεν είμαστε νονοί της νύχτας του Οικουμενισμού, ούτε “μπράβοι” μεταπατερικοί και “μπάτσοι” σκοτεινοί, διεφθαρμένοι, εκ του υιού της ανομίας. Δεν είμαστε οι περιφορνητές της εντολής: “ὡς τέκνα Φωτὸς περιπατεῖτε!” (Εφεσ. ε’ 8). Αυτοί, όχι μόνο ως τέκνα Φωτὸς δεν περπατούν, μα ως δήθεν “Αμέθυστοι”νυχθημερόν μεθούν κι’ αείποτε τρικλίζουν. Παραπαίουν και παραποιούν, υβρίζουν και Αγιομαχούν, σε αμπελοφιλοσοφίες και σαχλότητες προβαίνουν.

 

“Τοις δε δειλοίς και απίστοις”, οι δεδηλωμένοι Οικουμενιστές και οι σύγχρονοι, υποτιθέμενοι μα οικτρά συμβιβασμένοι “Αντι-οικουμενιστές” γνωστοί ως “Αχρι-καιρίτες”, αυτοδιαφημίζονται και αυτοπροβάλονται ως “Αντι-οικουμενιστές”. Ενώ είναι δήθεν “υιοί του Φωτός”, συμπεριφέρονται ως πατέρες του οικουμενιστικού ψεύδους και μεταπατέρες της παναιρέσεως. Γίνονται συνειδητοί παραβάτες των Συνόδων και καταπατητές των Κανόνων μη παραμένοντες πιστοί στην Διδαχή του Χριστού.

 

Ο Λόγος του Θεού μας προειδοποιεί για αυτούς: “Πᾶς ὁ παραβαίνων καὶ μὴ μένων ἐν τῇ Διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, Θεὸν οὐκ ἔχει!” (Β’ Ιωάν. 9). Δεν έχει Θεό! Είναι ΑΘΕΟΣ! Δεν έχουν το Θεό τους οι Οικουμενιστές επειδή παραβαίνουν και δεν μένουν στην Διδαχή του Χριστού.

 

Ποιά είναι όμως αυτή η “Διδαχή του Χριστού”;;; Είναι η Διδαχή των Αποστόλων, η Διδασκαλία των Αγίων Πατέρων. Είναι η Διδαχή της Ορθοδοξίας! Η Διδασκαλία της Αληθείας! “Φως Χριστού φαίνει πάσι!” Και μεις, “ου κρύτπωμεν Αυτόν υπό τον μόδιον” (Ματθ. ε’ 15) αλλά “εν τω μέσω της νυκτός” του Οικουμενισμού το κάνουμε να συνεχίζει να φαίνει! “Καὶ τὸ Φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία (της παναιρέσεως) Αὐτὸ οὐ κατέλαβεν” (Ιωάν. 1, 5).

 

Το Φως-Χριστός λάμπει μέσα στο σκοτάδι του αιώνος τούτου του απατεώνος και το οικουμενιστικό σκοτάδι δεν ημπόρεσε ποτέ να το επισκιάσει και το εξουδετερώσει. Αυτός θα εξουδετερώσει σα κουνούπια και σκώληκες όσους οικουμενιστές επιχειρούν να τον σβήσουν ανάμεσα στη βέβηλη και βαβυλώνεια πληθώρα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Βλασφημιών!

 

“Πᾶς ὁ παραβαίνων…” Ποιοί είναι αυτοί οι παραβάτες οι διαχρονικοί;

 

Είναι οι παραβάτες των Κανόνων και Διαφθορείς της Αληθείας. Είναι οι κλέπτες της Αγιοπατερικής Διδαχής, “οι ΛΗΣΤΕΣ της Θείας Διδασκαλίας”. Είναι οι ΘΑΠΤΕΣ του Φωτός: οι Οικουμενιστές και “Αντι-οικουμενιστές!”

 

“Πᾶς ὁ παραβαίνων καὶ μὴ μένων ἐν τῇ Διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, Θεὸν οὐκ ἔχει!” Αντί να είναι μεγίστοι Φωστήρες, είναι οι τιτάνιοι σκοταδιστές, οι σύγχρονοι ΑΘΕΟΙ και τελευταίοι άθεοι προ της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού. Αυτή η μορφή αθεϊας είναι η χειρότερη και σατανικότερη όλων! Αυτή η μορφή αθεϊας θα φέρει τον Αντίχριστο και θα τον παγειώσει.

 

“Οἴδαμεν δὲ ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἥκει καὶ δέδωκεν ἡμῖν διάνοιαν ἵνα γινώσκωμεν τὸν ἀληθινόν· καί ἐσμεν ἐν τῷ ἀληθινῷ, ἐν τῷ υἱῷ αὐτοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστῷ. οὗτός ἐστιν ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ζωὴ αἰώνιος. Τεκνία, φυλάξατε ἑαυτοὺς ἀπὸ τῶν εἰδώλων· ἀμήν” (Α’ Ιωάν. ε’ 20-21)

 

Ας προφυλάξουμε τους εαυτούς μας από τα σύγχρονα άθεα είδωλα των Οικουμενιστών επισκόπων οι οποίοι δρουν ως δεσποτοκράτες και αποδεικνύονται εκ των πραγμάτων Προδότες της Πίστεως.

 

Ας φυλάξουμε τους εαυτούς μας και από αυτούς οι οποίοι κοινωνούν με αυτά τα δεσποτοκρατικά είδωλα και εμμέσως προωθούν την ειδωλολατρεία του Οικουμενισμού.

 

Από αυτούς οι οποίοι συμβιβάζονται και συνυπάρχουν σε μοιχή συζυγία πίστεως μαζί με βλασφήμους.

 

Από αυτούς οι οποίοι καταφρονούν την εντολή του Παντοκράτορος Κυρίου και αρνούνται να εξέλθουν εκ μέσου αυτών και να αυτο-αφορισθούν από την μολυσματική ενσωμάτωση και κοινωνία μετά αθέων οικουμενιστών.

 

Είναι οι Αντιπατερικώς και προκλητικώς κοινωνούντες “τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους” θεολόγοι, αναγνώστες, μοναχοί και μοναχές, ιερείς, πρεσβύτεροι-πρωτοπρεσβύτεροι, αρχιμανδρίτες, εξομολόγοι, πνευματικοί και γέροντες της γεροντολατρείας οι προωθητές.

 

Είναι οι της Αποστολικής Γραμμής οι παραχαράκτες και της Πατερικής Παραδόσεως οι εκσυγχρονιστές. Είναι οι της αρρωστημένης υπακοής εκφάντορες και της χαρισματικής διακρίσεως οι καταχραστές.

 

Μαζί τους προβάλουν ανεπίσημα στη παρέλαση αυτή τη σιγονταρο-οικουμενιστική, οι διάφοροι θιασώτες του “αντι-αιρετικού αγώνος”, οι συστηματικοί Ιστολόγοι-θεωριολόγοι-θολολόγοι, του Αγώνος οι υπονομευτές. Αντάμα οι Συντάκτες διαφόρων Δηλώσεων και παθολογικοί συλλέκτες των Υπογραφών.

 

Ξαφνικά, ξεμυτίζουν από την “ποντικότρυπα”, οι προβοκάτορες της δειλόσπορης ανωνυμίας και της δεινής συκοφαντίας οι προασπιστές. Εν γένει και εν τέλει, είναι κοντολογίς-μονολογίς: ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. “Τεκνία, φυλάξατε ἑαυτοὺς ἀπὸ τῶν εἰδώλων!”

 

 

 

 

 

Leave a Reply